1.1143 to 1.1151

[119,1143] In eo libro qui dubio autore Sapientiae inscribitur, quanta laus eruditionis, ut quod grauissime a Platone scriptum est, sapientiam incredibili esse specie, quae si oculis uideri queat, admirabiles sui sit excitatura amores, hic quisquis fuit scriptor non infacundus sapientiae quasi quandam effigiem expressisse uideatur, quo nos ad illius amorem accenderet. [119,1144] At negauerit quispiam hic secularem laudari sapientiam, uerum aliam quandam coelestem ac diuinam, imo certe eam, quae sit nostri temporis philosophiae pars difficillima, quae omnium rerum tum diuinarum, tum humanarum cognitionem copularit. [119,1145] Mentior nisi id ipsa uerba sonant: "Deus", inquit, "dedit mihi horum quae sunt scientiam, ut sciam dispositionem orbis terrarum et uirtutem elementorum, initium et consummationem et medietatem temporum et eorum mutationes, diuisiones, temporum, anni cursus, et stellarum dispositiones, naturas animalium et iras bestiarum, uim uentorum et cogitationes hominum, differentias uirgultorum et uirtutes radicum et quaecunque sunt absconsa et improuisa didici". [119,1146] His sane uerbis describi mihi uidetur non perturbata quaedam et ieiuna eruditio, sed polita et copiosa et quae praeter omnium disciplinarum scientiam plurima sit antiquitate condita. [119,1147] Capite insequenti multo significantius exprimit uirtutem cum eruditione liberali coniunctam uocari sapientiam. [119,1148] Et iusticiam", inquit, "qui plus diligit, labores huius magnas habent uirtutes; sobrietatem enim et sapientiam docet et iusticiam et uirtutem, quibus utilius nihil est in uita hominibus. [119,1149] Et si multitudinem scientiae desiderat quis, scit praeterita et de futuris aestimat, scit uersutias sermonum et dissolutiones argumentorum, signa et monstra scit, antequam fiant, et euentus temporum et seculorum". [119,1150] Sed hac in re tam clara pro ipsa quidem nimio plus satis, pro istorum pertinacia parum; quanquam quid frustra rem infinitam persequar, cum ex uno quoque autore permulta loca depromi possint? [119,1151] Nec inficias iuero tamen eosdem ipsos nonnullis in locis perinde disserere ac si a seculari doctrina nos conentur dehortari et ira rhetorica contentione incadescant contra curiosam, superbam, uentosam, obstinatam eruditionem, ut non in abutentium uitium, sed in rem ipsam inuehi uideantur.