1.70

[1124. 3. 1] Aliud quoque miraculum, quod redemptor generis humani Christus Iesus diebus ipsis operatus est, ad prefati patris nostri Barbati gloriam enarrabo. [1124. 3. 2] Rusticus quidam, de castello Montis Fusci habitator, talis tantique viri famam sanctitatis audiens Beneventum venit, qui per longa annorum curricula, nervis cruris pedisque arefactis, claudicaverat; tenebatur quidem iugiter dolore terribili, et quasi pede ad clunes ligato, miser ille horis omnibus cruciabatur. [1124. 3. 3] Continuo ante basilicam prosternitur Sancti Barbati, redemptorem omnium Deum efflagitans, quatenus ei pristinam restitueret sanitatem; et eo taliter orante, soporis gravitate arripitur, et ceu semivivus noctis unius spatio ibi moratus est. [1124. 3. 4] Noctis igitur ipsius silentio, en adest vir quidam etate senili productus, canitie veneranda locupletatus qui, sicut ex eius lingua audivimus, eum taliter expergefactus est: [1124. 3. 5] "Surge", ait, "festinus, et propera altare nomine meo consecratum exquirens ibique, favente Salvatoris clementia, sanitatis gaudia longe lateque optatae consequeris". [1124. 3. 6] Et ille: "Quis es", inquit, "qui mihi tantum thesauri pondus promittis?" . [1124. 3. 7] "Barbatus", ait, "Beneventanae civitatis episcopus". [1124. 3. 8] Confestim claudus ille audaciam sumens loquendi, "Non possum" ait, "infelix ego sic pergere; videsne, qualiter pede siccato cruciatus hic ego permaneo? [1124. 3. 9] Tuae namque sanctitatis famam persentiens cursu rapido asello supersedens adveni, ut tuis intercessionibus salutis optatae letitiam adipiscar". [1124. 3. 10] Nec mora, pater ille Barbatus manum extendens pedem aridum et tibiam tangit, inquiens: [1124. 3. 11] "Festina celeriter, et sanitate accepta, ante altare prosternito!" . [1124. 3. 12] His auditis, surrexit sanus, fuerat qui claudus, et alta voce Deum laudat, per quem sibi dona salutis talia donantur, per quem sibi gaudia dantur; et mane facto, ecclesiam ingreditur Deo et patri Barbato gratiarum actiones rediturus. [1124. 3. 13] Narrat itaque, qui claudus fuerat, e vestigio cuncta, quae sibi acciderant, populo advenienti, et qualiter longo ex tempore claudicaverat, nervis contractis; fatetur etiam prefatum episcopum Barbatum sibi apparuisse et eius interventu sanitatem accepisse desideratam. [1124. 3. 14] Fragor interea tanti miraculi civitatis partes partiumque angulos invadit et catervatim ad videndum hominem cives properaverunt; quo viso, Factorem omnium laudantes ad propria remeavimus. [1124. 3. 15] Diebus autem non multis elapsis, mulier quaedam manus arridas nervosque obductos ferens ad beneficia presulis Barbati accucurrit; quae coram altaris presentia accubuit, et lacrimis manantibus, Salvatoris misericordiam invocabat. [1124. 3. 16] Lacrimas autem eius omnipotens Dominus ex alto aspiciens et confessoris sui Barbati gloriam ostendere volens, qualis quantique apud eum triumphi consistit coram omnibus, qui convenerant, manus sic arefactas cepit mulier illa ad celum erigere. [1124. 3. 17] Deinde voce clara prorupit, sanitatis auxilium in manibus et nervis circumflexis sensisse: digitos re vera curvatos aperuit et compages digitorum omnium, gratia divina favente, solutae sunt. [1124. 3. 18] Ad haec populus fere totus festinat et celorum regem patremque nostrum Barbatum benedicendo magnificavimus.