Latin
Book 18, lines 18.1.1560-18.1.1586
Justinian, Digesta 18.1.1560-1586
Not analysed yet
Dig. 18. 4. 3
Pomponius 27 ad sab.
Si venditor hereditatis exactam pecuniam sine dolo malo et culpa perdidisset, non placet eum emptori teneri.
Dig. 18. 4. 4
Ulpianus 32 ad ed.
Si nomen sit distractum, celsus libro nono digestorum scribit locupletem esse debitorem non debere praestare, debitorem autem esse praestare, nisi aliud convenit,
Dig. 18. 4. 5
Paulus 33 ad ed.
Et quidem sine exceptione quoque, nisi in contrarium actum sit. sed si certae summae debitor dictus sit, in eam summam tenetur venditor: si incertae et nihil debeat, quanti intersit emptoris.
Dig. 18. 4. 6
Paulus 5 quaest.
Emptori nominis etiam pignoris persecutio praestari debet eius quoque, quod postea venditor accepit: nam beneficium venditoris prodest emptori.
Dig. 18. 4. 7
Paulus 14 ad plaut.
Cum hereditatem aliquis vendidit, esse debet hereditas, ut sit emptio: nec enim alea emitur, ut in venatione et similibus, sed res: quae si non est, non contrahitur emptio et ideo pretium condicetur.
Dig. 18. 4. 8
Iavolenus 2 ex plaut.
Quod si nulla hereditas ad venditorem pertinuit, quantum emptori praestare debuit, ita distingui oportebit, ut, si est quidem aliqua hereditas, sed ad venditorem non pertinet, ipsa aestimetur, si nulla est, de qua actum videatur, pretium dumtaxat et si quid in eam rem impensum est emptor a venditore consequatur.
Dig. 18. 4. 9
Paulus 33 ad ed.
Et si quid emptoris interest.
Dig. 18. 4. 10
Iavolenus 2 ex plaut.
Quod si in venditione hereditatis id actum est, si quid iuris esset venditoris, venire nec postea quicquam praestitu iri: quamvis ad venditorem hereditas non pertinuerit, nihil tamen eo praestabitur, quia id actum esse manifestum est, ut quemadmodum emolumentum negotiationis, ita periculum ad emptorem pertineret.
Dig. 18. 4. 11
Ulpianus 32 ad ed.
Nam hoc modo admittitur esse venditionem "si qua sit hereditas, est tibi empta", et quasi spes hereditatis: ipsum enim incertum rei veneat, ut in retibus.