Latin
Book 2, lines 2.1.604-2.1.624
Justinian, Digesta 2.1.604-624
Not analysed yet
Dig. 2. 11. 5pr.
Paulus 69 ad ed.
Si duo rei stipulandi sint et uni debitor iudicio se sisti cum poena promiserit, alter autem impedierit: ita demum exceptio adversus alterum danda est, si socii sint: ne prosit ei dolus propter societatem.
Dig. 2. 11. 5. 1
Paulus 69 ad ed.
Item si duo rei promittendi sint et unus ad iudicium non venerit contempta sua promissione iudicio sistendi causa facta, actor autem ab altero rem petat, ab altero poenam desertionis: petendo poenam exceptione summovebitur.
Dig. 2. 11. 5. 2
Paulus 69 ad ed.
Aeque si a patre facta fuerit promissio iudicio sistendi gratia ex filii contractu, deinde de re actor egerit cum filio, exceptione summovebitur, si cum patre ex eius promissione agat. et contra idem erit, si filius promiserit et actor egerit cum patre de peculio.
Dig. 2. 11. 6
Gaius 1 ad l. xii tab.
Si is qui fideiussorem dedit ideo non steterit, quod rei publicae causa afuit: iniquum est fideiussorem ob alium necessitate sistendi obligatum esse, cum ipsi liberum esset non sistere.
Dig. 2. 11. 7
Paulus 69 ad ed.
Si quis servum in iudicio sisti promiserit vel alium qui in aliena potestate est, isdem exceptionibus utitur, quibus si pro libero vel patre familias fideiussit, praeterquam si rei publicae causa abesse diceretur servus: nam servus rei publicae causa abesse non potest. praeter hanc autem exceptionem ceterae, quia communes sunt, tam in libero homine quam in servo locum habent.
Dig. 2. 11. 8
Gaius 29 ad ed. provinc.
Et si post tres aut quinque pluresve dies, quam iudicio sisti se reus promisit, secum agendi potestatem fecerit nec actoris ius ex mora deterius factum sit, consequens est dici defendi eum debere per exceptionem.
Dig. 2. 11. 9pr.
Ulpianus 77 ad ed.
Si servus iudicio se sisti promittat, non committitur stipulatio neque in eum neque in fideiussores eius.