Latin
Book 3, lines 3.1.220-3.1.249
Justinian, Digesta 3.1.220-249
Not analysed yet
Dig. 3. 2. 13. 8
Ulpianus 6 ad ed.
Crimen stellionatus infamiam irrogat damnato, quamvis publicum non est iudicium.
Dig. 3. 2. 14
Paulus 5 ad ed.
Servus, cuius nomine noxale iudicium dominus acceperit, deinde eundem liberum et heredem instituerit, ex eodem iudicio damnatus non est famosus, quia non suo nomine condemnatur: quippe cum initio lis in eum contestata non sit.
Dig. 3. 2. 15
Ulpianus 8 ad ed.
Notatur quae per calumniam ventris nomine in possessionem missa est, dum se adseverat praegnatem,
Dig. 3. 2. 16
Paulus 8 ad ed.
Cum non praegnas esset vel ex alio concepisset:
Dig. 3. 2. 17
Ulpianus 8 ad ed.
Debuit enim coerceri quae praetorem decepit. sed ea notatur, quae cum suae potestatis esset hoc facit.
Dig. 3. 2. 18
Gaius 3 ad ed. provinc.
Ea, quae falsa existimatione decepta est, non potest videri per calumniam in possessione fuisse.
Dig. 3. 2. 19
Ulpianus 8 ad ed.
Non alia autem notatur quam ea, de qua pronuntiatum est calumniae causa eam fuisse in possessionem missam. idque et in patre erit servandum, qui calumniae causa passus est filiam, quam in potestate habebat, in possessionem ventris nomine mitti.
Dig. 3. 2. 20
Papinianus 1 resp.
Ob haec verba sententiae praesidis provinciae "callido commento videris accusationis instigator fuisse" pudor potius oneratur, quam ignominia videtur irrogari: non enim qui exhortatur mandatoris opera fungitur.
Dig. 3. 2. 21
Paulus 2 resp.
Lucius titius crimen intendit gaio seio quasi iniuriam passus atque in eam rem testationem apud praefectum praetorio recitavit: praefectus fide non habita testationis nullam iniuriam lucium titium passum esse a gaio seio pronuntiavit. quaero, an testes, quorum testimonium reprobatum est, quasi ex falso testimonio inter infames habentur. paulus respondit nihil proponi, cur hi, de quibus quaeritur, infamium loco haberi debeant, cum non oportet ex sententia sive iusta sive iniusta pro alio habita alium praegravari.
Dig. 3. 2. 22
Marcellus 2 publ.
Ictus fustium infamiam non importat, sed causa, propter quam id pati meruit, si ea fuit, quae infamiam damnato irrogat. in ceteris quoque generibus poenarum eadem forma statuta est.