Latin
Book 3, lines 3.1.380-3.1.406
Justinian, Digesta 3.1.380-406
Not analysed yet
Dig. 3. 3. 29
Ulpianus 9 ad ed.
Si actor malit dominum potius convenire quam eum qui in rem suam procurator est, dicendum est ei licere.
Dig. 3. 3. 30
Paulus 1 sent.
Actoris procurator non in rem suam datus propter impensas quas in litem fecit potest desiderare, ut sibi ex iudicatione satisfiat, si dominus litis solvendo non sit.
Dig. 3. 3. 31pr.
Ulpianus 9 ad ed.
Si quis, cum procuratorio nomine condemnatus esset, heres extiterit domino litis: iudicati actionem non recte recusabit. hoc si ex asse. sin autem ex parte heres extiterit et totum solverit, si quidem ei mandatum est hoc quoque ut solvat, mandati actionem adversus coheredes habebit: si non sit mandatum, negotiorum gestorum actio datur. quod est et si heres procurator non exstiterit et solverit.
Dig. 3. 3. 31. 1
Ulpianus 9 ad ed.
Unius litis plurium personarum plures dari procuratores non est prohibitum.
Dig. 3. 3. 31. 2
Ulpianus 9 ad ed.
Iulianus ait eum, qui dedit diversis temporibus procuratores duos, posteriorem dando priorem prohibuisse videri.
Dig. 3. 3. 32
Paulus 8 ad ed.
Pluribus procuratoribus in solidum simul datis occupantis melior condicio erit, ut posterior non sit in eo quod prior petit procurator.
Dig. 3. 3. 33pr.
Ulpianus 9 ad ed.
Servum quoque et filium familias procuratorem posse habere aiunt. et quantum ad filium familias verum est: in servo subsistimus. et negotia quidem peculiaria servi posse gerere aliquem et hoc casu procuratorem eius esse admittimus, quod et labeoni videtur: actionem autem intendere vetamus.
Dig. 3. 3. 33. 1
Ulpianus 9 ad ed.
Eum vero qui de statu suo litigat procuratorem habere posse non dubitamus non solum in administratione rerum, sed etiam in actionibus, quae ei vel adversus eum competant, ex possessione sive servitutis sive libertatis de suo statu litigat. ex contrario quoque eum procuratorem dari posse manifestum est.
Dig. 3. 3. 33. 2
Ulpianus 9 ad ed.
Publice utile est absentes a quibuscumque defendi: nam et in capitalibus iudiciis defensio datur. ubicumque itaque absens quis damnari potest, ibi quemvis verba pro eo facientem et innocentiam excusantem audiri aequum est et ordinarium admittere: quod et ex rescripto imperatoris nostri apparet.