Latin · ~8 min
Lines 1.904-1.930
Justinian, Liber IX 1.904-930
Not analysed yet
Dig. 9. 4. 39. 1
Iulianus 9 Dig.
Qui alienum servum suum esse fatetur, quamvis noxali actione obligetur, nihilo minus causa cognita satisdare debet: qui autem pro servo convenitur, satisdatione onerandus non est: non enim offert se defensioni alieni servi.
Dig. 9. 4. 39. 2
Iulianus 9 Dig.
Si quis dicet dominum dolo fecisse, quo minus in potestate eius servus esset, ille autem contendat eum servum ab alio defendi cum satisdatione, doli mali exceptioni locus erit.
Dig. 9. 4. 39. 3
Iulianus 9 Dig.
Sed et si post iudicium acceptum cum domino servus apparuerit et, quia non defendebatur, ductus sit, exceptione doli mali posita dominus absolvetur.
Dig. 9. 4. 39. 4
Iulianus 9 Dig.
Sed et mortuo servo antequam iudicium accipiatur, omnino hac actione non tenebitur dominus.
Dig. 9. 4. 40
Iulianus 22 Dig.
Si servus legatus ante aditam hereditatem rem heredis futuri subtraxerit, poterit is cum legatario qui legatum agnoverit furti agere: sed si idem servus hereditariam rem subtraxerit, furti actio cessabit, quia huiusmodi rerum furtum non fit: ad exhibendum autem actio competit.
Dig. 9. 4. 41
Iulianus 2 ad urs. ferocem.
Cum servus communis alteri dominorum damnum iniuria dedit, idcirco legis aquiliae actio non est, quia, si extraneo damnum dedisset, cum altero in solidum lege aquilia agi posset: sicuti, cum servus communis furtum fecerit, cum altero domino furti agi non potest, sed communi dividundo agi potest.
Dig. 9. 4. 42pr.
Ulpianus 37 ad ed.
Si ad libertatem proclamaverit is cuius nomine noxale iudicium susceptum est, sustineri debet id iudicium, quoad de statu eius iudicetur: et sic, si quidem servus fuerit pronuntiatus, noxale iudicium exercebitur, si liber, inutile videbitur.
Dig. 9. 4. 42. 1
Ulpianus 37 ad ed.
Si quis pro servo mortuo ignorans eum decessisse noxale iudicium acceperit, absolvi debet, quia desit ^desiit^ verum esse propter eum dare oportere.
Dig. 9. 4. 42. 2
Ulpianus 37 ad ed.
Hae actiones perpetuae sunt locumque habebunt tamdiu, quamdiu servi dedendi facultatem habemus: nec tantum nobis, verum etiam successoribus nostris competent, item adversus successores, sed non quasi in successores, sed iure dominii. proinde et si servus ad alium pervenisse proponatur, iure dominii noxali iudicio novus dominus convenietur.