Latin · ~8 min
Lines 1.1144-1.1165
Justinian, Liber XLV 1.1144-1165
Not analysed yet
Si servus communis ex re unius stipulatus erit, magis placuit utrique adquiri, sed eum, cuius ex re facta est stipulatio, cum socio communi dividundo aut societatis iudicium de parte reciperanda recte acturum: idemque esse dicendum et si ex operis suis alteri ex dominis servus adquirit.
Dig. 45. 3. 28. 2
Gaius 3 de verb. oblig.
Si ipsi domini singuli eadem decem servo communi dari fuerint stipulati et semel responsum secutum fuerit, duo rei stipulandi erunt, cum placeat dominum servo dari stipulari posse.
Dig. 45. 3. 28. 3
Gaius 3 de verb. oblig.
Sicuti uni nominatim stipulando ei soli adquirit, ita placet et si rem emat nomine unius ex dominis, ei soli servum adquirere. item si credat pecuniam, ut uni ex dominis solveretur, vel quodlibet aliud negotium gerat, posse eum nominatim exprimere, ut uni ex dominis restituatur aut solvatur.
Dig. 45. 3. 28. 4
Gaius 3 de verb. oblig.
Illud quaesitum est, an heredi futuro servus hereditarius stipulari possit. proculus negavit, quia is eo tempore extraneus est. cassius respondit posse, quia qui postea heres extiterit, videretur ex mortis tempore defuncto successisse: quae ratio illo argumento commendatur, quod heredis familia ex mortis tempore funesta facta intellegitur, licet post aliquod tempus heres extiterit: manifestum igitur est servi stipulationem ei adquiri.
Dig. 45. 3. 29
Paulus 72 ad ed.
Si communis servus sic stipulatus sit: "decem illi domino, eadem decem alteri dare spondes?" ,dicemus duos reos esse stipulandi.
Dig. 45. 3. 30
Paulus 1 ad plaut.
Servus alienus alii nominatim stipulando non adquirit domino.
Dig. 45. 3. 31
Paulus 8 ad plaut.
Si iussu fructuarii aut bonae fidei possessoris servus stipuletur, ex quibus causis non solet iis adquiri, domino adquirit. non idem dicetur, si nomen ipsorum in stipulatione positum sit.
Dig. 45. 3. 32
Paulus 9 ad plaut.
Si, cum duorum usus fructus esset in servo, et is servus uni nominatim stipulatus sit ex ea re, quae ad utrosque pertinet, sabinus ait, quoniam soli obligatus esset, videndum esse, quemadmodum alter usuarius partem suam recipere possit, quoniam inter eos nulla communio iuris esset. sed verius est utili communi dividundo iudicio inter eos agi posse.