Latin · ~4 min
Poem ad
Landor, Dry Sticks Fagoted, 1858 ad-12
Not analysed yet
AD HAEDUM
Haede! si vetitus tibi
Sylvis est aditus meis,
Ne balatibus obstina
Aegris pulsa vocare
Cognata agmina montibus,
Inter quae tua forsitan
Mater exulet, exulet
Et pater gravis aevo.
Vatibus patula arborum
Umbra gratior incubat;
Sit capris statio altior,
Sit iugis in apricis.
Do tibi instabulis locum
In quo candidulum latus
Est et proiicere et novum
Cornu poste polire.
Splendidus prope rivulus
Labitur . . Tremor artubus
Cur obrepit? . . Ut inscius
Splendidum memoravi!
Per me salvus es, haedule!
Nulli Bandusiae cruor
Manabit tuus; alteri
Cinctum flore dicabo:
Illi nempe puellulae
Cuius nomen amat nemus
Audire, atque ideo silet
Concors ingredienti
Ad sinum arctius attrahens
Blanda, navibus humidis
Si genam tepidam applicet
Disce morigerari.
Haud unam auriculam vibra;
Ambas strictius erige;
Namque, dum docilis manet
Aetas, pauca monerem.
Haede! sis aliquantulum
Castas quando adoleveris!
Ne genam inficiat rubor
Arcebo ipse capellas.
Interim tenerae genu
Noli laedere, namque crus
Duriuscula si ferit
Laeserit, neque praesto
Forsan obstiterit malo
Ille saepe salutifer,
Ille carminibus catus
Caeterisque mederi.