2.1.94 to 2.1.95

XXXV. Comes itaque, videns aestatem proximam, quae prae nimio calore a vicinitate solis ferventis caniculae pluriores equitatus in praedali exercitio fieri prohiberet, fratri duci in Apuliam interim, dum importuna aestas pertranseat, ire disponens, ne uxorem suam et milites cum ipsa remanentes absque stipendiis derelinquat, Golisanum una die, secunda Brucatum, tertia Cefaludum praedatum aciem dirigit. Sicque Traynam multa abundantia replens, militibus suis, ut, urbem attentissime pervigilantes, incursus hostium prudenter caveant, et ne aliquorsum longius ab urbe, aliqua occasione intercurrente, progrediantur, multis exhortationibus commonitis, ipse versus Apuliam, cum fratre quid ulterius agendum sit tractaturus, vadit. Plurimumque ad invicem conferentes, tandem, refrigerante calore, centum militibus sibi ab eo in auxilium acceptis, in Siciliam rediens, versus provinciam Agrigentinam cum ducentis militibus praedatum vadit. Unde cum rediret, cum maxima parte militum suorum praedam praecedere praecipiens, ipse cum reliquis inter duos cuneos minatur ne a fronte vel certe a tergo aliquo hostili incursu excuteretur. Porro Africani et Arabici, cum essent cupientes ulcisci de victoria in Ceramensi proelio sibi ablata et laudem, quam ibi amiserant, aliquando, sibi favente fortuna, recuperare, cognoscentes per nuntios ita eos praedatum isse cum ducentis electis militibus, via, qua redire habebant, insidiantes occultantur. Nostri autem, qui praecedebant, ad locum usque pervenientes, illis ex improviso exsurgentibus, virilis audaciae, qua hactenus assueti erant, obliti, enerviter agentes, cum fuga, potius quam armis, mortis periculum declinare cupiunt. Montem quendam, quem ex omni parte praecipitium cingebat, solo et arto aditu patente, pro auxilio expetentes, ascendunt. Hostes vero, parte armigerum, qui praedam minabant, perempta, ipsam etiam praedam excutiunt. Comes autem, qui subsequebatur, tumultum audiens, dum citius advolat, quae acciderant cognoscens, maxima indignatione et ira repletus, ut secum de hostibus ultionem expetant, suos immensis clamoribus a monte, quem conscenderant, incassum revocare nititur, donec ipsemet, Turonem ascendens et suos quemque nomine vocans, ne se in posterum fuisse excusarent, talibus verbis alloqui aggressus est: "Ita ne -inquit -,o fortissimi, hactenus viribus exhausti estis, ut, absque recordatione alicuius militaris laudis, in profundum putribundae defectionis submersi, ulterius respirare nequeatis. Recordamini antecessorum, sed et gentis nostrae, nostraeque hactenus habitae strenuitatis preconizatae, devitantes notas futuri vituperii. Recordamini quot millia hostium apud Ceramum pauciores, quam nunc debellatores exstinxistis. Fortuna tunc vobis arridens ab eodem, quo et nunc adhuc regitur. Resumite pristinas vires: victoria post fugam fortiter agentibus laudis reparatio est".