Latin · ~6 min
Lines 1.1063-1.1193
Navagero, ANDREA NAVAGERO (1483-1529) 1.1063-1193
Not analysed yet
Finierant Parcae. Tum Iuppiter aethere ab alto
Intonuit laevum, et caeli de parte serena
Perspicuus multo fulgor cum lumine fulsit.
XLV
Ex Philemone
Siquid remedi lacrimae afferrent malis,
Minorque semper fieret lugenti dolor,
Auro parandae lacrimae nobis forent.
Sed nil here istaec prosunt, res ipsae nihil
Moventur istis: sive tu semper fleas,
Seu nunquam, eandem pergere insistent viam.
Quid his iuvamur ergo? Nil certe: at dolor,
Ut ipsa fructus arbor, sic lacrimas habet.
XLVI
Ex Menandro
Nam si te, alumne, genetrix cum peperit tua,
Hac sorte es unus omnium in lucem editus,
Tibi cuncta ut evenirent quae velles bona,
Idque annuit magnorum quispiam deum,
Iure optimo indignaris: valde enim is tibi
Fallax repertus. Quod, si eisdem legibus
Quibus nos omnes (tragicis ut verbis loquar)
Aeque patentem cunctis aerem trahis,
Ferenda sunt haec levius, et omnis rectius
Ratio habenda. Denique haec summa est: puta
Hominem esse te, quo nullum animantium omnium
Extolli, itemque deprimi citius solet.
Ipsumque id haud iniuria: minimarum enim
Id virium est, et maximis semper studet,
Plurimaque secum commoda conterit cadens.
Tu vero et magna non amisisti bona,
Et mediocria sunt ipsa ea, quae pateris mala.
Ergo et modeste, alumne, quod reliquum est feras.
XLVII
Cum ex Hispanica legatione in Italiam reverteretur
Salve, cura deum, mundi felicior ora,
Formosae Veneris dulces salvete recessus:
Ut vos, post tantos animi mentisque labores,
Aspicio lustroque libens! Ut munere vestro
Sollicitas toto depello e pectore curas!
Non aliis Charites perfundunt candida lymphis
Corpora, non alios contexunt serta per agros.
[Desunt nonnulla quae erant in litura.]