Latin · ~7 min
Lines 1.699-1.751
Navagero, Andrea Navagero (1483-1529) 1.699-751
Not analysed yet
Hic gemmantibus hinc et hinc rosetis
Cultas texere vos licet coronas,
Et passim simul omnium colorum
Lectos in calathis referre flores.
Queis comptas pariter comas revinctae,
Queis sparsae teretes simul papillas,
Ductetis pariter choros licentes,
Ductetis hilares simul choreas.
Sed quid splendidius nitescit aer?
Quid fragrantius huc feruntur aurae?
Rident omnia, et aere in sereno
Spirarunt Cyprii, Syrique odores.
Agnosco. Resonis strepunt querelis
Olores Paphii, Cupidinumque
Concussae ex humero sonant pharetrae.
Ad flores properat suos Dione.
Nunc vos Vanciades simul sorores
Instaurate choros licentiores.
Et novae Venerem <decent >choreae,
Et chori Venerem licentiores.
Huc mitis, dea, mitiorque semper
Adsis muneribus benigna nostris,
Quae versis tibi fundimus quasillis,
Quae pictis tibi teximus coronis.
Incultis, face, Vancium rosetis
Paestum vincere, floridumque Tibur.
Haec non bruma rigens, calorque laedat,
Haec non flamina pestilentis Austri;
Sed semper tibi cultius nitescant,
Sed semper genitalibus Favoni
Tua in munera mulceantur auris.
XXXII
In Hyellae ocellos
Quamvis te peream aeque, Hyella, totam,
Nec pars sit, mea lux, tui ulla, quae me
Saevo non penitus perurat igne,
Fulgentes tamen illi, amabilesque
Illi, sideribus pares ocelli
Nostri maxima causa sunt furoris.
O cari nimis, o benigna ocelli,
O dulci mihi melle dulciores,
Quando vos misero mihi licebit
Usque ad millia millies trecenta,
Aut ultra haec etiam, suaviari?
Di, concedite mi hoc misello amanti;
Dein nil grave perpeti recuso:
Quin et si peream, lubens peribo.
XXXIII
Ad Hyellam
Dispeream nisi tu vita mihi carior ipsa,
Atque anima, atque oculis es, mea Hyella, meis.
Dispeream nisi ego vita tibi carior ipsa,
Atque anima, atque oculis sum, mea Hyella, tuis.
Nec satis hoc: vellem pote quicquam his esset haberi
Carius, ut posses carior esse mihi.
Tu quoque idem velles, pote quicquam his esset haberi
Carius, ut possem carior esse tibi.