Latin
Ecloga II, lines 2.1.44-2.1.87
Nemesianus, Eclogae 2.1.44-87
Not analysed yet
Te sine, vae, misero mihi lilia fusca videntur
pallentesque rosae nec dulce rubens hyacinthus,
nullos nec myrtus nec laurus spirat odores.
At, si tu venias, et candida lilia fient
purpureaeque rosae et dulce rubens hyacinthus;
tunc mihi cum myrto laurus spirabit odores.
Nam dum Pallas amat turgentes unguine bacas,
dum Bacchus vites, Deo sata, poma Priapus,
pascua laeta Pales, Idas te diligit unam".
Haec Idas calamis. Tu, quae responderit Alcon
versu, Phoebe, refer: sunt aurea carmina Phoebo.
ALCON
"O montana Pales, o pastoralis Apollo,
et nemorum Silvane potens, et nostra Dione,
quae iuga celsa tenes Erycis, cui cura iugales
concubitus hominum totis concedere saeclis,
quid merui? Cur me Donace formosa reliquit?
Munera namque dedi noster quae non dedit Idas,
vocalem longos quae ducit aedona cantus;
quae, licet interdum, contexto vimine clausa,
cum parvae patuere fores, ceu libera ferri
norit et agrestes inter volitare volucres,
scit rursus remeare domum tectumque subire
viminis et caveam totis praeponere silvis.
Praeterea tenerum leporem geminasque palumbes
nuper, quae potui silvarum praemia, misi.
Et post haec, Donace, nostros contemnis amores?
Forsitan indignum ducis quod rusticus Alcon
te peream, qui mane boves in pascua duco!
Di pecorum pavere greges, formosus Apollo,
Pan doctus, Fauni vates et pulcher Adonis.
Quin etiam fontis speculo me mane notavi,
nondum purpureos Phoebus cum tolleret ortus
nec tremulum liquidis lumen splenderet in undis:
quod vidi, nulla tegimur lanugine malas,
pascimus et crinem; nostro formosior Ida
dicor, et hoc ipsum mihi tu iurare solebas,
purpureas laudando genas et lactea colla
atque hilares oculos et formam puberis aevi.
Nec sumus indocti calamis: cantamus avena
qua divi cecinere prius, qua dulce locutus
Tityrus e silvis dominam pervenit in urbem.
Nos quoque te propter, Donace, cantabimus urbi
si modo coniferas inter viburna cupressos
atque inter pinus corylum frondescere fas est".