Latin
Book 1, lines 1.49-1.96
Orientius, Saint, Commonitorium 1.49-96
Not analysed yet
Vnam nascendi ratio prius omnibus affert,
Hanc cura et propriis consequitor meritis.
Nasci non nostrum, nec longum uiuere nostrum:
Vitam quae sequitur uita parare potest.
Et licet arbitrio domini sumamus utramque,
Ac neutra obueniat, ni deus hoc iubeat,
Prima tamen celeri fertur per prona rotatu,
Quae sequitur totis est data temporibus.
In primam ignari nulla mercede uenimus,
Altera de summo parta labore uenit.
Nascimur ut dominum caeli terraeque marisque
Quaeramus toto peruigiles studio.
Quaerimus, ut qui sit, quantus uel qualis, agat quid,
Vero possimus noscere iudicio.
Noscimus, ut digna compertum laude colamus:
Vt uitam tribuat perpetuam, colimus.
Et colimus non ture dato, non sanguine fuso,
Non uino madidi, non epulis grauidi.
Aurum uestis odor pecudes libamina gemmae,
Et quae rara homines uel pretiosa putant,
Ante deum, ut uiles terreno e pondere moles,
Vt caenum, ut sordes, sic inhonora iacent.
Omnia sunt eius, cuius nos esse fatemur.
Nil proprium est nobis: ipse habet, ipse dedit.
Ecce etenim sancto proclamat in ore prophetae:
Nolo tuos hircos, nolo tuos uitulos.
Et species agri mecum est et gloria caeli:
Orbis enim meus est, et quod in orbe meum.
Debita soluantur sancto mihi pectore uota:
Hostia me laudis puraque uox celebret.
Ergo nihil noster poteris praetendere lector,
Istis quod tibi sit difficile in monitis.
Non longe positum, non est aliunde petendum,
Non re, non sumptu, non opus est pretio.
Sufficit ut dominum mundi rerumque parentem,
Cuius in arbitrio uel bona uel mala sunt,
Sensu maiori uincentem uerba loquentis,
Vnum, incorporeum, perpetuoque sacrum,
Omnia complexum uel semper in omnibus unum,
Corde pius credas, credulus ore roges.
Sed quid sic nudis tantum sermonibus utor,
Tamquam nulla dei sint super hoc monita?
Nam primum ueteri cautum sub lege memento,
Quae dudum in solidis scripta fuit tabulis,
Quod nunc per dominum renouat data gratia Christum,
Atque euangelii uox ueneranda sonat,
Vt, quod saxa prius, modo pectora nostra tenerent,
Esset et uberior bis repetita fides.