Latin
Book 2, lines 2.91-2.134
Orientius, Saint, Commonitorium 2.91-134
Not analysed yet
Palmam nemo feret, nisi qui certauerit ante.
Non nisi uictori blanda corona datur.
An tibi <si> fragiles mundi quaerantur honores,
Munere quo speres emeruisse hominem?
Quidquid id est uariis quod uexat corpora saeuis,
Dum celeri uitam currimus in stadio:
Contemptum pluuias frigus ieiunia rixas
Contento poteris sustinuisse animo,
Discurrens urbem totis lustrare diebus,
Vix media fessus nocte redire domum,
Continuoque iterum prima consurgere luco,
Vt clausas possis primus adire fores.
Et cum te tenuis per dura sedilia somnus
Compulerit fessum deposuisse caput,
Ille prior forsan qui serior adfuit ibit,
At tua pulsabit stulta querella notos.
Aut si lictorem tanget uox clarior, opta
Vt bene submotus nec male caesus eas.
Sed fac quod rarum est, ut uictus ianitor auro
Ac precibus tandem dicat "adire potes".
Ingrederis lingua blandus uultuque modestus,
Corpore subiectus: nil tamen ista iuuant.
Omnis honor pretii est: ibis pro pondere nummi,
Carta seu foliis siue petes tabulis.
Nam si cessarit diues manus, irrita res est,
Et si uerba dabis, tu quoque uerba feres.
En honor arrisit, quem semper in ordine mos est
Sumere sero quidem, sed posuisse cito.
Nam quod tu dederas, mox conferet alter et alter:
Quod multi cupiunt, nemo diu tenuit.
Fac tamen ut longum durans honor inflet, agat te,
Numquidnam finem non habiturus erit?
Finge age mansuri signent tua nomina fastus,
Atque tuo felix annus eat titulo:
Quid tandem prodest, cum desinit esse, potestas?
In quo sentitur quod fuit atque abiit?
Et quod paulatim succedens nesciet aetas,
Et quod si scierit, quid tibi mercis erit?
Sed qui terreno tantum dependis honori,
Tanta nunc homines ambitione colis,
Vt domino placeas, cuius sunt omnia, Christo
Insuper et regnum promereare dei,
Ante feres uerum falsis, ingentia paruis,
Vilia magnificis, perdita perpetuis.