Latin · Elegiac couplet
Lines 2.87-2.131
Ovid, Epistulae 2.87-131
Not analysed yet
At si nostra tuo spumescant aequora remo,
Iam mihi, iam dicar consuluisse meis —
Sed neque consului, nec te mea regia tanget
Fessaque Bistonia membra lavabis aqua!
Illa meis oculis species abeuntis inhaeret,
Cum premeret portus classis itura meos.
Ausus es amplecti colloque infusus amantis
Oscula per longas iungere pressa moras
Cumque tuis lacrimis lacrimas confundere nostras,
Quodque foret velis aura secunda, queri
Et mihi discedens suprema dicere voce:
'Phylli, fac expectes Demophoonta tuum!'
Expectem, qui me numquam visurus abisti?
Expectem pelago vela negata meo?
Et tamen expecto —redeas modo serus amanti,
Ut tua sit solo tempore lapsa fides!
Quid precor infelix? te iam tenet altera coniunx
Forsitan et, nobis qui male favit, amor;
Iamque tibi excidimus, nullam, puto, Phyllida nosti.
Ei mihi! si, quae sim Phyllis et unde, rogas —
Quae tibi, Demophoon, longis erroribus acto
Threicios portus hospitiumque dedi,
Cuius opes auxere meae, cui dives egenti
Munera multa dedi, multa datura fui;
Quae tibi subieci latissima regna Lycurgi,
Nomine femineo vix satis apta regi,
Qua patet umbrosum Rhodope glacialis ad Haemum,
Et sacer admissas exigit Hebrus aquas,
Cui mea virginitas avibus libata sinistris
Castaque fallaci zona recincta manu!
Pronuba Tisiphone thalamis ululavit in illis,
Et cecinit maestum devia carmen avis;
Adfuit Allecto brevibus torquata colubris,
Suntque sepulcrali lumina mota face!
Maesta tamen scopulos fruticosaque litora calco
Quaeque patent oculis litora lata meis.
Sive die laxatur humus, seu frigida lucent
Sidera, prospicio, quis freta ventus agat;
Et quaecumque procul venientia lintea vidi,
Protinus illa meos auguror esse deos.
In freta procurro, vix me retinentibus undis,
Mobile qua primas porrigit aequor aquas.
Quo magis accedunt, minus et minus utilis adsto;
Linquor et ancillis excipienda cado.
Est sinus, adductos modice falcatus in arcus;