Latin · Elegiac couplet
Lines 6.47-6.90
Ovid, Epistulae 6.47-90
Not analysed yet
Quid mihi cum Minyis, quid cum Dodonide pinu?
Quid tibi cum patria, navita Tiphy, mea?
Non erat hic aries villo spectabilis aureo,
Nec senis Aeetae regia Lemnos erat.
Certa fui primo (sed me mala fata trahebant)
Hospita feminea pellere castra manu;
Lemniadesque viros, nimium quoque, vincere norunt.
Milite tam forti terra tuenda fuit!
Urbe virum iuvi, tectoque animoque recepi!
Hic tibi bisque aestas bisque cucurrit hiemps.
Tertia messis erat, cum tu dare vela coactus
Inplesti lacrimis talia verba suis:
'Abstrahor, Hypsipyle; sed dent modo fata recursus,
Vir tuus hinc abeo, vir tibi semper ero.
Quod tamen e nobis gravida celatur in alvo,
Vivat, et eiusdem simus uterque parens!'
Hactenus, et lacrimis in falsa cadentibus ora
Cetera te memini non potuisse loqui.
Ultimus e sociis sacram conscendis in Argo.
Illa volat; ventus concava vela tenet;
Caerula propulsae subducitur unda carinae;
Terra tibi, nobis adspiciuntur aquae.
In latus omne patens turris circumspicit undas;
Huc feror, et lacrimis osque sinusque madent.
Per lacrimas specto, cupidaeque faventia menti
Longius adsueto lumina nostra vident.
Adde preces castas inmixtaque vota timori —
Nunc quoque te salvo persoluenda mihi.
Vota ego persolvam? votis Medea fruetur!
Cor dolet, atque ira mixtus abundat amor.
Dona feram templis, vivum quod Iasona perdo?
Hostia pro damnis concidat icta meis?
Non equidem secura fui semperque verebar,
Ne pater Argolica sumeret urbe nurum.
Argolidas timui —nocuit mihi barbara paelex!
Non expectata vulnus ab hoste tuli.
Nec facie meritisque placet, sed carmina novit
Diraque cantata pabula falce metit.
Illa reluctantem cursu deducere lunam
Nititur et tenebris abdere solis equos;
Illa refrenat aquas obliquaque flumina sistit;
Illa loco silvas vivaque saxa movet.
Per tumulos errat passis discincta capillis
Certaque de tepidis colligit ossa rogis.