Latin · ~7 min · Elegiac couplet
Book 2, lines 2.7.1-2.7.42
Ovid, Ex Ponto 2.7.1-42
Not analysed yet
Esse salutatum vult te mea littera primum
a male pacatis, Attice, missa Getis.
proxima subsequitur, quid agas, audire voluntas,
et si, quidquid agis, sit tibi cura mei.
nec dubito quin sit, sed me timor ipse malorum
saepe supervacuos cogit habere metus,
da veniam, quaeso, nimioque ignosce timori.
tranquillas etiam naufragus horret aquas.
qui semel est laesus fallaci piscis ab hamo,
omnibus unca cibis aera subesse putat.
saepe canem longe visum fugit agna lupumque
credit, et ipsa suam nescia vitat opem.
membra reformidant mollem quoque saucia tactum,
vanaque sollicitis incutit umbra metum.
sic ego Fortunae telis confixus iniquis
pectore concipio nil nisi triste meo.
iam mihi fata liquet coeptos servantia cursus
per sibi consuetas semper itura vias :
observare deos, ne quid mihi cedat amice,
verbaque Fortunae vix puto posse dari.
est illi curae me perdere, quaeque solebat
esse levis, constans et bene certa nocet,
crede mihi, si sum veri tibi cognitus oris
(nec planis nostris casibus esse puter ),
Cinyphiae segetis citius numerabis aristas,
altaque quam multis floreat Hybla thymis,
et quot aves motis nitantur in aere pinnis,
quotque natent pisces aequore, certus eris,
quam tibi nostrorum statuatur summa laborum,
quos ego sum terra, quos ego passus aqua.
nulla Getis toto gens est truculentior orbe;
sed tamen hi nostris ingemuere malis,
quae tibi si memori coner perscribere versu.
Uias est fati longa futura mei.
non igitur vereor quo te rear esse verendum,
cuius amor nobis pignora mille dedit,
sed quia res timida est omnis miser, et quia longo est
tempore laetitiae ianua clausa meae.
iam dolor in morem venit meus, utque Caducis
percussu crebro saxa cavantur aquis,
sic ego continuo Fortunae vulneror ictu,
vixque habet in nobis iam nova plaga locum.