Latin · ~7 min · Dactylic hexameter

Lines 1.533-1.576

Ovid, Metamorphoses 1.533-576

Not analysed yet

Ut canis in vacuo leporem cum Gallicus arvo 
vidit, et hic praedam pedibus petit, ille salutem: 
alter inhaesuro similis iam iamque tenere 
sperat et extento stringit vestigia rostro, 
alter in ambiguo est, an sit conprensus, et ipsis 
morsibus eripitur tangentiaque ora relinquit: 
sic deus et virgo est hic spe celer, illa timore.
Qui tamen insequitur pennis adiutus Amoris, 
ocior est requiemque negat tergoque fugacis 
inminet et crinem sparsum cervicibus adflat.
Viribus absumptis expalluit illa citaeque 
victa labore fugae spectans Peneidas undas 
“fer pater” inquit “opem si flumina numen habetis.
Qua nimium placui, mutando perde figuram!”
Vix prece finita torpor gravis occupat artus: 
mollia cinguntur tenui praecordia libro, 
in frondem crines, in ramos bracchia crescunt, 
pes modo tam velox pigris radicibus haeret, 
ora cacumen habet; remanet nitor unus in illa.
Hanc quoque Phoebus amat, positaque in stipite dextra 
sentit adhuc trepidare novo sub cortice pectus 
conplexusque suis ramos, ut membra, lacertis 
oscula dat ligno: refugit tamen oscula lignum.
Cui deus “at quoniam coniunx mea non potes esse, 
arbor eris certe” dixit “mea. Semper habebunt 
te coma, te citharae, te nostrae, laure, pharetrae: 
tu ducibus Latiis aderis, cum laeta triumphum 
vox canet et visent longas Capitolia pompas: 
postibus Augustis eadem fidissima custos 
ante fores stabis mediamque tuebere quercum, 
utque meum intonsis caput est iuvenale capillis, 
tu quoque perpetuos semper gere frondis honores.”
Finierat Paean: factis modo laurea ramis 
adnuit utque caput visa est agitasse cacumen.
Est nemus Haemoniae, praerupta quod undique claudit 
silva: vocant Tempe. Per quae Peneus ab imo 
effusus Pindo spumosis volvitur undis, 
deiectuque gravi tenues agitantia fumos 
nubila conducit summisque adspergine silvis 
inpluit et sonitu plus quam vicina fatigat.
Haec domus, haec sedes, haec sunt penetralia magni 
amnis; in his residens facto de cautibus antro, 
undis iura dabat nymphisque colentibus undas.

Latin · ~7 min · Dactylic hexameter

Lines 1.533-1.576

Ovid, Metamorphoses 1.533-576

Not analysed yet

Ut canis in vacuo leporem cum Gallicus arvo 
vidit, et hic praedam pedibus petit, ille salutem: 
alter inhaesuro similis iam iamque tenere 
sperat et extento stringit vestigia rostro, 
alter in ambiguo est, an sit conprensus, et ipsis 
morsibus eripitur tangentiaque ora relinquit: 
sic deus et virgo est hic spe celer, illa timore.
Qui tamen insequitur pennis adiutus Amoris, 
ocior est requiemque negat tergoque fugacis 
inminet et crinem sparsum cervicibus adflat.
Viribus absumptis expalluit illa citaeque 
victa labore fugae spectans Peneidas undas 
“fer pater” inquit “opem si flumina numen habetis.
Qua nimium placui, mutando perde figuram!”
Vix prece finita torpor gravis occupat artus: 
mollia cinguntur tenui praecordia libro, 
in frondem crines, in ramos bracchia crescunt, 
pes modo tam velox pigris radicibus haeret, 
ora cacumen habet; remanet nitor unus in illa.
Hanc quoque Phoebus amat, positaque in stipite dextra 
sentit adhuc trepidare novo sub cortice pectus 
conplexusque suis ramos, ut membra, lacertis 
oscula dat ligno: refugit tamen oscula lignum.
Cui deus “at quoniam coniunx mea non potes esse, 
arbor eris certe” dixit “mea. Semper habebunt 
te coma, te citharae, te nostrae, laure, pharetrae: 
tu ducibus Latiis aderis, cum laeta triumphum 
vox canet et visent longas Capitolia pompas: 
postibus Augustis eadem fidissima custos 
ante fores stabis mediamque tuebere quercum, 
utque meum intonsis caput est iuvenale capillis, 
tu quoque perpetuos semper gere frondis honores.”
Finierat Paean: factis modo laurea ramis 
adnuit utque caput visa est agitasse cacumen.
Est nemus Haemoniae, praerupta quod undique claudit 
silva: vocant Tempe. Per quae Peneus ab imo 
effusus Pindo spumosis volvitur undis, 
deiectuque gravi tenues agitantia fumos 
nubila conducit summisque adspergine silvis 
inpluit et sonitu plus quam vicina fatigat.
Haec domus, haec sedes, haec sunt penetralia magni 
amnis; in his residens facto de cautibus antro, 
undis iura dabat nymphisque colentibus undas.