Latin · ~8 min · Dactylic hexameter
Lines 11.686-11.730
Ovid, Metamorphoses 11.686-730
Not analysed yet
Naufragus interiit! Vidi agnovique manusque
ad discedentem cupiens retinere, tetendi.
Umbra fuit, —sed et umbra tamen manifesta virique
vera mei! Non ille quidem, si quaeris, habebat
adsuetos vultus, nec quo prius, ore nitebat:
pallentem nudumque et adhuc umente capillo
infelix vidi. Stetit hoc miserabilis ipse
ecce loco!” (et quaerit, vestigia siqua supersint)
“Hoc erat, hoc, animo quod divinante timebam,
et ne me fugeres, ventos sequerere, rogabam.
At certe vellem, quoniam periturus abibas,
me quoque duxisses! Multum fuit utile tecum
ire mihi: neque enim de vitae tempore quicquam
non simul egissem, nec mors discreta fuisset.
Nunc absens perii, iactor quoque fluctibus absens,
et sine me me pontus habet. Crudelior ipso
sit mihi mens pelago, si vitam ducere nitar
longius et tanto pugnem superesse dolori.
Sed neque pugnabo, nec te, miserande, relinquam
et tibi nunc saltem veniam comes, inque sepulcro
si non urna, tamen iunget nos littera: si non
ossibus ossa meis, at nomen nomine tangam.”
Plura dolor prohibet, verboque intervenit omni
plangor, et attonito gemitus a corde trahuntur.
Mane erat, egreditur tectis ad litus et illum
maesta locum repetit, de quo spectarat euntem.
Dumque moratur ibi, dumque “hic retinacula solvit,
hoc mihi discedens dedit oscula litore” dicit,
prospicit: in liquida, spatio distante, tuetur
nescio quid quasi corpus, aqua. Primoque, quid illud
esset, erat dubium; postquam paulum appulit unda,
et, quamvis aberat, corpus tamen esse liquebat,
qui foret, ignorans, quia naufragus, omine mota est
et, tamquam ignoto lacrimam daret, “heu! miser” inquit
“quisquis es, et siqua est coniunx tibi !” Fluctibus actum
fit propius corpus; quod quo magis illa tuetur,
hoc minus et minus est mentis sua, iamque propinquae
admotum terrae, iam quod cognoscere posset,
cernit: erat coniunx. “Ille est!” exclamat et una
ora, comas, vestem lacerat tendensque trementes
ad Ceyca manus “sic, o carissime coniunx,
sic ad me, miserande, redis?” ait. Adiacet undis
facta manu moles, quae primas aequoris undas
frangit et incursus quae praedelassat aquarum.