Latin · ~7 min
Lines 1.1-1.44
Ovid, X. Ariadne Theseo 1.1-44
Not analysed yet
X. Ariadne Theseo
Illa relicta feris etiam nunc, improbe Theseu
vivit. Et haec aequa mente tulisse velis?
Mitius inveni quam te genus omne ferarum;
credita non ulli quam tibi peius eram.
quae legis, ex illo, Theseu, tibi litore mitto
unde tuam sine me vela tulere ratem,
in quo me somnusque meus male prodidit et tu,
per facinus somnis insidiate meis.
Tempus erat, vitrea quo primum terra pruina
spargitur et tectae fronde queruntur aves;
incertum vigilans ac somno languida movi
Thesea prensuras semisupina manus:
nullus erat. referoque manus iterumque retempto
perque torum moveo bracchia: nullus erat.
excussere metus somnum; conterrita surgo
membraque sunt viduo praecipitata toro.
protinus adductis sonuerunt pectora palmis
utque erat e somno turbida, rupta coma est.
Luna fuit; specto siquid nisi litora cernam;
quod videant oculi, nil nisi litus habent.
nunc huc, nunc illuc et utroque sine ordine, curro,
alta puellares tardat harena pedes.
interea toto clamanti litore "Theseu!"
reddebant nomen concava saxa tuum
et quotiens ego te, totiens locus ipse vocabat;
ipse locus miserae ferre volebat opem.
Mons fuit; apparent frutices in vertice rari;
hinc scopulus raucis pendet adesus aquis.
adscendo; vires animus dabat; atque ita late
aequora prospectu metior alta meo.
inde egonam ventis quoque sum crudelibus usa
vidi praecipiti carbasa tenta Noto.
aut vidi aut fuerant quae me vidisse putarem;
frigidior glacie semianimisque fui.
nec languere diu patitur dolor. excitor illo,
excitor et summa Thesea voce voco.
"quo fugis?" exclamo "scelerate revertere Theseu!
flecte ratem! numerum non habet illa suum!"
Haec ego. quod voci deerat, plangore replebam;
verbera cum verbis mixta fuere meis.
si non audires, ut saltem cernere posses:
iactatae late signa dedere manus.
candidaque imposui longae velamina virgae
scilicet oblitos admonitura mei.