Latin · ~7 min
Lines 1.1-1.44
Ovid, XXI. Cydippe Acontio 1.1-44
Not analysed yet
XXI. Cydippe Acontio
Littera pervenit tua quo consuevit, Aconti
et paene est oculis insidiata meis.
Pertimui scriptumque tuum sine murmure legi,
iuraret ne quos inscia lingua deos.
et, puto, captasses iterum, nisi ut ipse fateris,
promissam scires me satis esse semel.
nec lectura fui, sed si tibi dura fuissem,
aucta foret saevae forsitan ira deae.
omnia cum faciam, cum dem pia tura Dianae,
illa tamen iusta plus tibi parte favet
utque cupis credi, memori te vindicat ira:
talis in Hippolyto vix fuit illa suo.
at melius virgo favisset virginis annis,
quos vereor paucos ne velit esse mihi.
languor enim causis non apparentibus haeret,
adiuvor et nulla fessa medentis ope.
quam tibi nunc gracilem vix haec rescribere quamque
pallida vix cubito membra levare putas?
nunc timor accedit, ne quis nisi conscia nutrix
colloquii nobis sentiat esse vices.
ante fores sedet haec quid agamque rogantibus intus,
ut possim tuto scribere, 'dormit' ait.
mox, ubi, secreti longi causa optima, somnus
credibilis tarda desinit esse mora,
iamque venire videt quos non admittere durum est,
excreat et dicta dat mihi signa nota.
sicut erant, properans verba inperfecta relinquo,
et tegitur trepido littera coepta sinu.
inde meos digitos iterum repetita fatigat;
quantus sit nobis adspicis ipse labor.
quo peream si dignus eras, ut vera loquamur;
sed melior iusto quamque mereris ego.
ergo te propter totiens incerta salutis
commentis poenas doque dedique tuis?
haec nobis formae te laudatore superbae
contingit merces et placuisse nocet?
si tibi deformis, quod mallem, visa fuissem,
culpatum nulla corpus egeret ope;
nunc laudata gemo, nunc me certamine vestro
perditis et proprio vulneror ipsa bono.
dum neque tu cedis, nec se putat ille secundum,
tu votis obstas illius, ille tuis,
ipsa velut navis iactor, quam certus in altum
propellit Boreas, aestus et unda refert.