Latin · ~7 min
Act 2, lines 2.4.440-2.4.471
Plautus, Asinaria 2.4.440-471
Not analysed yet
nunc satagit: adducit domum etiam ultro et scribit nummos.
Dromo mercedem rettulit?
Dimidio minus opinor.
Quid relicuom?
Aibat reddere quom extemplo redditum esset;
nam retineri, ut quod sit sibi operis locatum efficeret.
Scyphos quos utendos dedi Philodamo, rettulitne?
Non etiam.
Hem non? si velis da …,commoda homini amico.
Perii hercle, iam hic me abegerit suo odio.
Heús iam satis tu.
audin quae loquitur?
Audio et quiesco.
Tandem, opinor,
conticuit. nunc adeam optimum est, prius quam incipit tinnire.
quam mox mi operam das?
Ehem, óptume. quam dudum tu advenisti?
non hercle te provideram (quaeso, ne vitio vortas),
ita iracundia obstitit oculis.
Non mirum factum est.
sed si domi est, Demaenetum volebam.
Negat esse intus.
verum istuc argentum tamen mihi si vis denumerare,
repromittam istoc nomine solutam rem futuram.
Sic potius, ut Demaeneto tibi ero praesente reddam.
Erus istunc novit atque erum hic.
Ero huic praesente reddam.
Da modo meo periculo, rem salvam ego exhibebo;
nam si sciat noster senex fidem non esse huic habitam,
suscenseat, quoi ómnium rerum ipsus semper credit.
Non magni pendo. ne duit, si non volt. sic sine astet.
Da, inquam. vah, formido miser, ne hic me tibi arbitretur
suasisse, sibi ne crederes. da, quaeso, ac ne formida:
salvom hercle erit.
Credam fore, dum quidem ipse in mánu habebo.
peregrinus ego sum, Sauream non novi.
At nosce sane.
Sit, non sit, non edepol scio. si is est, eum esse oportet.
ego certe me incerto scio hoc daturum nemini homini.
Hercle istum di omnes perduint. verbo cave supplicassis.
ferox est viginti minas meas tractare sese.
nemo accipit, aufer te domum, abscede hinc, molestus ne sis.
Nimis iracunde. non decet superbum esse hominem servom.
Malo hercle iam magno tuo, ni isti nec recte dicis.