Latin · ~7 min
Act 2, lines 2.3.217-2.3.245
Plautus, Casina 2.3.217-245
Not analysed yet
Omnibus rebus ego amorem credo et nitoribus nitidis antevenire,
nec potis quicquam commemorari quod plus salis plusque leporis hodie
habeat; cocos equidem nimis demiror, tot qui utuntur condimentis,
eos eo condimento uno non utier, omnibus quod praestat.
nam úbi amor condiméntum inerit, cuivís placituram escam crédo;
neque sálsum neque suave ésse potest quicquam, úbi amor non admíscetur:
fel quód amarumst, id mél faciet, hominem éx tristi lepidum ét lenem.
hanc égo de me coniécturam domi fácio magis quam ex aúditis;
qui quóm amo Casinam, mágis niteo, mundítiis munditiam ántideo:
myropólas omnes sollicito, ubicúmque est lepidum unguéntum, unguor,
ut illí placeam; et placeo, út videor. sed uxór me excruciat, quía vivit.
tristem ástare aspició. blande haec mihi mála res appellánda est.
uxór mea meaque amoénitas, quid tu agis?
Abi atque abstine manum.
Heiá, mea Iuno, nón decet esse té tam tristem tuó Iovi.
quo núnc abis?
Mítte me.
Mane.
Non máneo.
At pol ego té sequar.
Óbsecro, sanun est?
Sánus quom téd amo.
Nólo ames.
Nón potes ímpetrare.
Énecas.
Véra dicás velim.
Crédo ego istúc tibi.
Réspice, o mi lepos.
Nempe ita ut tú mihi es.
unde híc, amabo, unguénta olent?
Oh périi, manufestó miser
téneor. cessó caput pállio detérgere?
út te bonus Mercúrius perdat, mýropola, quia haec míhi dedisti.
Ého tu nihili, cána culex, vix téneor quin quae décent te dicam,
sénecta aetate únguentatus pér vias, ignáve, incedis?
Pól ego amico dédi cuidam operam, dum émit unguenta.
Vt cito comméntust.
écquid te pudet?
Ómnia quae tu vís.
Vbi in lustrá iacuisti?
Égone in lustra?
Scío plus quam tu me árbitrare.
Quíd id est? quid scis?
Té sene omniúm †senem néminem esse ignáviorem.
únde is, nihili? ubí fuisti? ubí lustratu'slustratus es? úbi bibisti?