# Cento 136-185

Proba, Cento, Lines 136-185. Latin.

Canonical: https://interlinea.aeterna-institute.org/library/latin/proba/cento/136
JSON: https://interlinea.aeterna-institute.org/api/v1/library/latin/proba/cento/136

His demum exactis torquet qui sidera mundi
Infit: eo dicente premit placida aequora pontus
Et tremefacta solo tellus, silet arduus aether:
'Viuite felices interque nitentia culta
Fortunatorum nemorum sedesque beatas.
Haec domus, haec patria est, requies ea certa laborum.
His ego nec metas rerum nec tempora pono:
Imperium sine fine dedi, multosque per annos
Non rastros patietur humus, non uinea falcem.
At genus immortale manet, nec tarda senectus
Debilitat uires animi mutatque uigorem.
Vos contra quae dicam animis aduertite uestris.
Est in conspecta ramis felicibus arbos,
Quam neque fas igni cuiquam nec sternere ferro,
Religione sacra numquam concessa moueri.
Hac quicumque sacros decerpserit arbore fetus,
Morte luet merita: nec me sententia uertit.
Nec tibi tam prudens quisquam persuadeat auctor
Commaculare manus (liceat te uoce moneri),
Femina, nec te ullius uiolentia uincat,
Si te digna manet diuini gloria ruris.'
Postquam cuncta pater, caeli cui sidera parent,
Composuit, legesque dedit camposque nitentis
Desuper ostentat, tantarum gloria rerum.
Ecce autem primi sub limina solis et ortus
Deuenere locos, ubi mollis amaracus illos
Floribus et dulci aspirans complectitur umbra.
Hic uer purpureum atque alienis mensibus aestas,
Hic liquidi fontes, hic caeli tempore certo
Dulcia mella premunt, hic candida populus antro
Imminet et lentae texunt umbracula uites.
Inuitant croceis halantes floribus horti
Inter odoratum lauri nemus ipsaque tellus
Omnia liberius nullo poscente ferebat.
Fortunati ambo, si mens non laeua fuisset
Coniugis infandae: docuit post exitus ingens.
Iamque dies infanda aderat: per florea rura
Ecce inimicus atrox immensis orbibus anguis
Septem ingens gyros, septena uolumina uersans
Nec uisu facilis nec dictu affabilis ulli
Obliqua inuidia ramo frondente pependit,
Vipeream spirans animam, cui tristia bella
Iraeque insidiaeque et crimina noxia cordi.
Odit et ipse pater: tot sese uertit in ora
Arrectisque horret squamis, et, ne quid inausum
Aut intemptatum scelerisue doliue relinquat,
Sic prior aggreditur dictis seque obtulit ultro:
'Dic' ait 'o uirgo (lucis habitamus opacis
Riparumque toros et prata recentia riuis
Incolimus), quae tanta animis ignauia uenit?

---

Proba, Cento. Text: Musisque Deoque, CC BY-SA 4.0. Changes: markup removed and the text divided into reading sections by Interlinea.
License: CC BY-SA 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/). Source: https://www.mqdq.it/testo/testo/codice/PROBA%7Ccent%7C001.
