# Carmina 2

Prudentius, Carmina, I. Hymnus Ad Gallicinium. Latin.

Canonical: https://interlinea.aeterna-institute.org/library/latin/prudentius/carmina/2
JSON: https://interlinea.aeterna-institute.org/api/v1/library/latin/prudentius/carmina/2

Ales dici nuntius
Lucem propinquam præcinit:
Nos excitator mentium
Jam Christus ad vitam vocat.
Auferte, clamat, lectulos,
Ægro sopore desides,
Castique, recti, ac sobrii
Vigilate: iam sum proximus.
Post solis ortum fulgidi
Serum est cubile spernere:
Ni parte noctis addita
Tempus labori adjeceris:
Vox ista, qua strepunt aves,
Stantes sub ipso culmine,
Paulo antequam lux emicet.
Nostri figura est judicis.
Tectos tenebris horridis,
Stratisque opertos segnibus,
Suadet quietem linquere
Jam jamque venturo die.
Ut cum coruscis flatibus
Aurora coelum sparserit,
Omnes labore exercitos
Confirmet ad spem łuminis.
Hic somnus, ad tempus datus,
Est forma mortis perpetis:
Peccata, ceu nox horrida,
Cogunt jacere, ac stertere.
Sed vox ab alto culmine
Christi docentis præmonet,
Adesse jam lucem prope,
Ne mens sopori serviat:
Ne somnus usque ad terminos
Vitæ socordis opprimat
Pectus sepultum crimine,
Et lucis oblitum suæ.
Ferunt, vagantes dæmonas
Laetos tenebris noctium,
Gallo canente exterritos
Sparsim timere, et cedere.
Invisa nam vicinitas
Lucis, salutis, numinis,
Rupto tenebrarum situ,
Noctis fugat satellites.
Hoc esse signum præscii
Norunt repromissae spei:
Qua nos soporis liberi
Speramus adventum Dei.
Quae vis sit hujus alitis,
Salvator ostendit Petro,
Ter, ante quam gallus canat,
Sese negandum praedicans.
Fit namque peccatum prius
Quam praeco lucis proximae
Illustret humanum genus,
Finemque peccandi ferat.
Flevit negator demque
Ex ore prolapsum nefas:
Cum mens maneret innocens,
Animusque servaret fidem.
Ncc tale quidquam postea
Linguae locutus lubrico est;
Cantuque galli cognito,
Peccare justus destitit,
Inde est, quod omnes credimus.
Illo quietis tempore,
Quo gallus exsultans canit,
Christum redisse ex inferis.
Tunc mortis oppressus vigor,
Tunc lex subacta est tartari,
Tunc vis diei fortior
Noctem coegit cedere.
Jam jam quiescant improba,
Jam culpa furva obdormiat,
Jam noxa lethalis, suum
Perpessa somnum, marceat.
Vigil vicissim spiritus,
Quodcunque restat temporis,
Dum meta noctis clauditur.
Stans, ac laborans excubet.
Jesum ciamus vocibus,
Flentes, precantes, sobrii:
Intenta supplicatio
Dormire cor mundum, vetat.
Sat convolutis artubus
Sensum profunda oblivio
Pressit, gravavit, obruit,
Vanis vagantem somniis.
Sunt nempe falsa et frivola,
Quæ mundiali gloria,
Ceu dormientes, egimus:
Vigilemus; hic eat veritas.
Aurum, voluptas, gaudium,
Opes, honores, prospera,
Quæcunque nos inflant mala;
Fit mane, nil sunt omnia.
Tu, Christe, somnum disjice,
Tu rumpe noctis vincula,
Tu solve peccalum vetus,
Novumque lumen ingere.

---

Prudentius, Carmina, ed. J.-P. Migne. Text: Open Greek and Latin, Patrologia Latina (University of Leipzig), CC BY-SA 4.0. Changes: notes, column numbers and editors' prefaces removed, line-end hyphens joined and the text divided into reading sections by Interlinea.
License: CC BY-SA 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/). Source: https://github.com/OpenGreekAndLatin/patrologia_latina-dev/blob/8c651f859f821f0868755596f1a513946ca25350/data/tmp976/tmp976/tmp976.tmp976.opp-lat1.xml.
