Latin · ~7 min
Lines 10.501-10.554
Prudentius, Liber Peristephanon 10.501-554
Not analysed yet
putate ferrum triste chirurgos meis
inferre costis, quod secat salubriter,
non est amarum quo reformatur salus:
videntur isti carpere artus tabidos,
sed dant medellam rebus intus vividis.
quis nescit autem quanta corruptela sit
contaminatae carnis ac solubilis?
sordet, tumescit, liquitur, foetet, dolet,
inflatur ira, solvitur libidine,
plerumque felle tincta livores trahit.
aurum regestum nonne carni adquiritur?
inlusa vestis, gemma, bombyx, purpura
in carnis usum mille quaeruntur dolis,
luxus vorandi carnis arvinam fovet,
carnis voluptas omne per nefas ruit.
medere, quaeso, carnifex, tantis malis,
concide, carpe fomitem peccaminum,
fac ut resecto debilis carnis situ
dolore ab omni mens supersit libera
nec gestet ultra quod tyrannus amputet.
nec terrearis turba circumstantium:
hoc perdo solum quod peribit omnibus,
regi, clienti, pauperique et diviti;
sic vernularum, sic senatorum caro
tabescit imo cum sepulcro condita est.
iactura vilis mordet et damnum leve
si, quo carendum est, perdere extimescimus:
cur, quod necesse est, non voluntas occupat?
natura cur non vertit in rem gloriae?
legale damnum deputemus praemiis.
sed praemiorum forma quae sit fortibus
videamus, illa nempe quae numquam perit,
caelo refusus subvolabit spiritus,
Dei parentis perfruetur lumine
regnante Christo stans in arce regia.
quandoque caelum ceu liber plicabitur,
cadet rotati solis in terram globus,
spheram ruina menstrualem destruet;
Deus superstes solus et iusti simul
cum sempiternis permanebunt angelis.
contemne praesens utile, o prudens homo,
quod terminandum, quod relinquendum est tibi;
omitte corpus, rem sepulcri et funeris;
tende ad futuram gloriam, perge ad Deum;
agnosce qui sis, vince mundum et saeculum.’
vixdum elocutus martyr hanc peregerat
orationem, cum furens interserit
Asclepiades: ‘vertat ictum carnifex
in os loquentis, inque maxillas manum
sulcosque acutos et fidiculas transferat.
verbositatis ipse rumpatur locus,
scaturrientes perdat ut loquacitas
sermonis auras perforatis follibus,
quibus sonandi nulla lex ponit modum;