Latin
Lines 1.90-1.118
Sannazaro, Lamentatio de morte Christi 1.90-118
Not analysed yet
Nec jam ferre oculos flammarum ardore coruscos,
Aut tumidos acie vultus contendere contra
Audebit quisquam sibi conscius. Ibit in ignes
Turba nocens, sontesque exsolvet corpore poenas.
Pallentesque aeternum amnes, vastasque lacunas
Cocyti colet: et Furias horrescet hiantes:
Atque animum monitis non intendisse pigebit
Tunc vos exactae capient mala taedia vitae,
Expertes caeli, atque aurae sub nocte profunda:
Inque caput trifidos nequicquam optabitis ignes:
Et frustra erectas tolletis ad aethera palmas.
Quos superum coetus, et fortunata piorum
Agmina vix lacrymis poterunt spectare retentis,
Invidiae stimulis, Dirisque ultricibus actos.
Ergo vitales, miseri, dum carpitis auras,
Dum compos mens ipsa sui est, dum certa facultas,
Dum ratio, tempusque sinunt: simul ite frequentes,
Ite pii, veniam factis exposcite vestris:
Ite, animos purgate, Orcique inhibete rapinas
Et tandem patrio mentem convertite caelo.
Sic Rex ille hominum, vacui spoliator Averni,
Oblitus scelerum, cognatae stirpis amore,
Promissique memor, menteis intrabit amicas,
Vestraque posthabitis recolet praecordia templis.
Postque tot exhaustos vitaeque, obitusque labores,
Illo quo pluvias, quo pellit nubila vultu
Ablutos labe excipiet laetusque reponet
Sidereos inter proceres, sanctumque senatum,
Sub pedibusque dabit stellantia cernere claustra.