Latin · ~11 min
Poem 4.2
Statius, Silvae 4.2
Not analysed yet
Regia Sidoniae convivia laudat Elissac.
qui magnum Aenean Laurentibus intulit arvis,
Alcinoique dapes mansuro carmine monstrat,
aequore qui multo reducem consumpsit Ulixem:
ast ego. cui sacrae Caesar nova gaudia cenae
nunc primum dominoque dedit consurgere mensa,
qua celebrem mea vota lyra. quas solvere grates
sufficiam? non, si pariter mihi vertice Iacto
nectat odoratas et Smyrna et Mantua lauros,
digna loquar, mediis videor discumbere in astris
cum Iove et Iliaca porrectum sumere dextra
immortale merum! steriles transmisimus annos:
haec aevi mihi prima dies, hic limina vitae,
tene ego. regnator terrarum orbisque subacti
magne parens, te. spes hominum, te, cura deorum,
cerno iacens? datur haec iuxta, datur ora tueri
vina inter mensaeque et non adsurgere fas est?
Tectum augustum, ingens, non centum insigne columnis,
sed quantae superos caelumque Atlante remisso
sustentare queant. stupet hoc vicina Tonantis
regia, teque pari laetantur sede locatum
numina, nec magnum properes escendere caelum 1;
tanta patet moles effusaeque impetus aulae
liberior campo multumque amplexus operti
aetheros et tantum domino minor: ille penates
implet et ingenti genio iuvat, aemulus illic
mons Libys Iliacusque nitens et multa Syene
et Chios et glaucae certantia Doridi saxa
Lunaque portandis tantum suffecta columnis.
longa supra species: fessis vix culmina prendas
visibus auratique putes laquearia caeli.
hic eum Romuleos proceres trabeataque Caesar
agmina mille simul iussit discumbere mensis,
ipsa sinus accincta Ceres Bacchusque laborat
sufficere, aetherii felix sic orbita fluxit
Triptolemi; sic vitifero sub palmite nudos
umbravit colles et sobria rura Lyaeus.
Sed mihi non epulas Indisque innixa columnis
robora Maurorum famulasque ex ordine turmas,
ipsum, ipsum cupido tantum spectare vaeavit
tranquillam vultus et maiestate serena
mulcentem radios summittentemque modeste
fortunae vexilla suae; tamen ore nitebat
dissimulatus honos, talem quoque barbarus hostis
posset et ignotae conspectum agnoscere gentes.
non aliter gelida Rhodopes in valle recumbit
dimissis Gradivus equis; sic lubrica ponit
membra Therapnaea resolutus gymnade Pollux,
sic iacet ad Gangen Indis ululantibus Euhan,
sic gravis Alcides post horrida iussa reversus
gaudebat strato latus adclinare leoni,
parva loquor necdum aequo tuos, Germanice, vultus:
talis, ubi Oceani finem mensasque revisit
Aethiopum sacro diffusus nectare vultus
dux superum secreta iubet dare carmina Musas
et Pallenaeos Phoebum laudare triumphos.
Di tibi—namque animas saepe exaudire minores
dicuntur—patriae bis terque exire senectae
annuerint fines! rata numina miseris astris,
templaque des habitesque domos! saepe annua pandas
limina, saepe novo Ianum lictore salutes,
saepe coronatis iteres quinquennia lustris!
qua mihi felices epulas mensaeque dedisti
sacra tuae. talis longo post tempore venit
lux mihi. Troianae qualis sub collibus Albae,
cum modo Germanas acies modo Daca sonantem
proelia Palladio tua me manus induit auro.