Latin · ~7 min
Book 5, lines 5.3.1-5.3.46
Statius, Silvae 5.3.1-46
Not analysed yet
Ipse malas vires et lamentabile carmen
Elysio de fonte mihi pulsumque sinistrae
da. genitor praedoete, lyrae. neque enim antra moveri
Delia nec solitam fas est impellere Cirrham
te sine. Corycia quicquid modo Phoebus in umbra,
quicquid ab Ismariis monstrabat collibus Euhan,
dedidici. fugere meos Parnasia crines
vellera, funestamque hederis inrepere taxum
extimui trepidamque—nefas! —arescere laurum.
certe ego, magnanimum qui facta attollere regum
ibam altum spirans Martemque aequare canendo.
quis sterili mea corda situ. quis Apolline merso
frigida damnatae praeduxit nubila menti?
stant circum attonitae vatem et nil dulce sonantes
nec digitis nec voce deae. dux ipsa silenti
fulta caput cithara, qualis post Orphea raptum
astitit, Hebre, tibi, cernens iam surda ferarum
agmina et immotos sublato carmine lucos.
At tu seu membris emissus in ardua tendens
fulgentesque plagas rerumque elementa recenses,
quis deus, unde ignes, quae ducat semita solem,
quae minuat Phoeben quaeque integrare latentem
causa queat, notique modos extendis Arati,
seu tu Lethaei secreto in gramine campi
concilia heroum iuxta manesque beatos.
Maeonium Ascraeumque senem, non segnior umbra
accolis alternumque sonas et carmina misces:
da vocem magno, pater, ingeniumque dolori,
nam me ter relegens caelo terque ora retexens
Luna videt residem nullaque Heliconide tristes
solantem curas; tuus ut mihi vultibus ignis
inrubuit cineremque oculis umentibus hausi,
vilis honos studiis, vix haec in munera solvo
primum animum, tacitisque situm depellere curis
nunc etiam labente manu nec lumine sicco
ordior adclinis tumulo, quo molle quiescis
iugera nostra tenens, ubi post Aeneia fata
stellatus Latiis ingessit montibus Albam
Ascanius, Phrygio dum pingues sanguine campos
odit et infaustae regnum dotale novercae.
hic ego te—nam Sicanii non mitius halat
aura croci, dites nec si tibi rara Sabaei
cinnama, odoratas nec Arabs decerpsit aristas—
inferiis cumulande sacris, te carmine plango
Pierio; sume o gemitus et vulnera nati
et lacrimas, rari quas umquam habuere parentes.