Latin · ~9 min · Dactylic hexameter
Lines 1.415-1.468
Statius, Thebais 1.415-468
Not analysed yet
integer annorum, sed non et viribus infra
Tydea fert animus, totosque infusa per artus
maior in exiguo regnabat corpore virtus,
iam crebros ictus ora et cava tempora circum
obnixi ingeminant, telorum aut grandinis instar
Riphaeae, flexoque genu vacua ilia fundunt.
non aliter quam Pisaeo sua lustra Tonanti
cum redeunt crudisque virum sudoribus ardet
pulvis; at hinc teneros caveae dissensus ephebos
concitat, exclusaeque exspectant praemia matres:
sic alacres odio nullaque cupidine laudis
accensi incurrunt, scrutatur et intima vultus
unca manus penitusque oculis cedentibus intrat.
forsan et accinctos lateri—sic ira ferebat—
nudassent enses, meliusque hostilibus armis
lugendus fratri, iuvenis Thebane, iaceres,
ni rex, insolitum clamorem et pectore ab alto
stridentes gemitus noctis miratus in umbris,
movisset gressus, magnis cui sobria curis
pendebat somno iam deteriore senectus,
isque ubi progrediens numerosa luce per alta
atria dimotis adverso limine claustris
terribilem dictu faciem, lacera ora putresque
sanguineo videt imbre genas: ‘quae causa furoris,
externi iuvenes—neque enim meus audeat istas
civis in usque manus—, quisnam implacabilis ardor
exturbare odiis tranquilla silentia noctis?
usque adeone angusta dies et triste, parumper
pacem animo somnumque pati? sed prodite tandem,
unde orti, quo fertis iter, quae iurgia? nam vos
haud humiles tanta ira docet, generisque superbi
magna per effusum clarescunt signa cruorem.’
Vix ea, cum mixto clamore obliqua tuentes
incipiunt una: ‘rex o mitissime Achivum,
quid verbis opus? ipse undantis sanguine vultus
aspicis?’ haec passim turbatis vocis amarae
confudere sonis: inde orsus in ordine Tydeus
continuat: ‘maesti cupiens solacia casus
monstriferae Calydonis opes Acheloiaque arva
deserui; vestris haec me ecce in finibus ingens
nox operit, tecto caelum prohibere quis iste
arcuit? an quoniam prior haec ad limina forte
molitus gressus? pariter stabulare bimembres
Centauros unaque ferunt Cyclopas in Aetna
composites, sunt et rabidis iura insita monstris
fasque suum: nobis sociare cubilia terrae—
sed quid ego? aut hodie spoliis gavisus abibis,
quisquis es. his, aut me, si non effetus oborto
sanguis hebet luctu, magni de stirpe creatum
Oeneos et Marti non degenerare paterno
accipies.’ "nec nos animi nec stirpis egentes—"
ille refert contra, sed mens sibi conscia fati
cunctatur proferre patrem, tunc mitis Adrastus:
‘immo agite, et positis, quas nox inopinaque suasit