Latin · ~9 min · Dactylic hexameter
Lines 10.347-10.398
Statius, Thebais 10.347-398
Not analysed yet
venerat hos inter fato Calydonius Hopleus
Maenaliusque Dymas, dilecti regibus ambo,
regum ambo comites, quorum post funera maesti
vitam indignantur. prior Arcada concitat Hopleus:
‘nullane post manes regis tibi cura perempti,
clare Dyma, teneant quem iam fortasse volucres
Thebanique canes? patriae quid deinde feretis,
Arcades? en reduces contra venit aspera mater:
funus ubi? at nostro semper sub pectore Tydeus
saevit inops tumuli, quamvis patientior artus
ille nec abruptis adeo lacrimabilis annis,
ire tamen saevumque libet nullo ordine passim
scrutari campum, mediasve inrumpere Thebas,’
excipit orsa Dymas; ‘per ego haec vaga sidera iuro,
per ducis errantes instar mihi numinis umbras,
idem animus misero; comitem circumspicit olim
mens humilis luctu, sed nunc prior ibo’ —viamque
incohat et maesto conversus ad aethera voltu
sic ait: ‘arcanae moderatrix Cynthia noctis,
si te tergeminis perhibent variare figuris
numen et in silvas alio descendere voltu,
ille comes nuper nemorumque insignis alumnus,
ille tuus, Diana, puer —nunc respice saltem
—quaeritur,’ incendit pronis dea cornibus almum
sidus et admoto monstravit funera curru.
apparent campi Thebaeque altusque Cithaeron:
sic ubi nocturnum tonitru malus aethera frangit
Iuppiter, absiliunt nubes et fulgure claro
astra patent, subitusque oculis ostenditur orbis.
accepit radios et eadem percitus Hopleus
Tydea luce videt; longe dant signa per umbras
mutua laetantes, et amicum pondus uterque,
ceu reduces vitae saevaque a morte remissos,
subiecta cervice levant; nec verba, nec ausi
flere diu: prope saeva dies iudexque minatur
ortus, eunt taciti per maesta silentia magnis
passibus exhaustasque dolent pallere tenebras.
Invida fata piis et fors ingentibus ausis
rara comes, iam castra vident animisque propinquant,
et decrescit onus, subiti cum pulveris umbra
et sonus a tergo, monitu ducis acer agebat
Amphion equites, noctem vigilataque castra
explorare datus, primusque per avia campi
usque procul —necdum totas lux solverat umbras —
nescio quid visu dubium incensumque moveri
corporaque ire videt; subitus mox fraude reperta
exclamat: cohibete gradum quicumque! sed hostes
esse patet: miseri pergunt anteire timentque
non sibi; tunc mortem trepidis minitatur et hastam
expulit, ac vanos alte levat eminus ictus,
adfectans errare manum, stetit illa Dymantis
ante oculos, qui forte prior gressumque repressit.