Latin · ~9 min · Dactylic hexameter
Lines 3.333-3.385
Statius, Thebais 3.333-385
Not analysed yet
tunc quoque lassa tumet virtus multumque superbit
pectore despecto 2; vacua iacet hostis harena
turpe gemens crudosque vetat sentire labores.
talis erat; medias etiam non destitit urbes,
quidquid et Asopon veteresque interiacet Argos,
inflammare odiis, multumque et ubique retexens
legatum sese Graia de gente petendis
isse super regnis profugi Polynicis, at inde
vim, noctem; scelus, arma, dolos, ea foedera passum
regis Echionii; fratri sua iura negari,
prona fides populis; deus omnia credere suadet
Armipotens, geminatque acceptos fama pavores.
Utque introgressus portas—et forte verendus
concilio pater ipse duces cogebat Adrastus—
inprovisus adest, iam illinc a postibus aulae
vociferans: ‘arma, arma viri, tuque optime Lernae
ductor, magnanimum si quis tibi sanguis avorum,
arma para! nusquam pietas, non gentibus aequum
fas aut cura Iovis; melius legatus adissem
Sauromatas rabidos servatoremque cruentum
Bebrycii nemoris, nec iussa incuso pigetve
officii: iuvat isse, iuvat, Thebasque nocentes
explorasse manu; bello me, credite, bello,
ceu turrem validam aut artam compagibus urbem,
delecti insidiis instructique omnibus armis
nocte doloque viri nudum ignarumque locorum
nequiquam clausere; iacent in sanguine mixti
ante urbem vacuam, nunc o, nunc tempus in hostes,
dum trepidi exsanguesque metu, dum funera portant,
nunc, socer, haec dum non manus excidit; ipse ego fessus
quinquaginta illis heroum immanibus umbris
vulneraque ista ferens putri insiccata cruore
protinus ire peto!’ trepidi de sedibus adstant
Inachidae, cunctisque prior Cadmeius heros
accurrit vultum deiectus et ‘o ego divis
invisus vitaeque nocens haec vulnera cerno
integer! hosne mihi reditus, germane, parabas?
in me haec tela mei ! pro vitae foeda cupido!
infelix, fratri facinus tam grande negavi,
et nunc vestra quidem maneant in pace quieta
moenia, nec vobis tanti sim causa tumultus
hospes adhuc, scio—nec me adeo res dextra levavit—,
quam durum natis, thalamo quam triste revelli,
quam patria; non me ullius domus anxia culpet
respectentve truces obliquo lumine matres,
ibo libens certusque mori, licet optima coniunx
auditusque iterum revocet socer; hunc ego Thebis,
hunc, germane, tibi iugulum et tibi, maxime Tydeu,
debeo.’ sic variis pertemptat pectora dictis
obliquatque preces, commotae questibus irae
et mixtus lacrimis caluit dolor; omnibus ultro
non iuvenum modo, sed gelidis et inertibus aevo
pectoribus mens una subit, viduare penates,