Latin · ~8 min · Dactylic hexameter
Lines 3.440-3.490
Statius, Thebais 3.440-490
Not analysed yet
Septima iam nitidum terris Aurora deisque
purpureo vehit ore diem, Perseius heros
cum primum arcana senior sese extulit aula,
multa super bello generisque tumentibus amens
incertusque animi, daret armis iura novosque
gentibus incuteret stimulos, an frena teneret
irarum et motos capillis adstringeret enses,
hinc pacis tranquilla movent, atque inde pudori
foeda quies, flectique nova dulcedine pugnae
difficiles populi; dubio sententia tandem
sera placet, vatum mentes ac provida veri
sacra movere deum. sollers tibi cura futuri,
Amphiarae, datur, iuxtaque Amythaone cretus
iam senior—sed mente viret Phoeboque—Melampus
adsociat passus: dubium, cui pronus Apollo
oraque Cirrhaca satiavit largius unda.
principio fibris pecudumque in sanguine divos
explorant; iam tunc pavidis maculosa bidentum
corda negant diraque nefas minitantia vena.
ire tamen vacuoque sedet petere omina caelo.
Mons erat audaci seductus in aethera dorso—
nomine Lernaei memorant Aphesanta coloni—,
gentibus Argolicis olim sacer; inde ferebant
nubila suspenso celerem temerasse volatu
Persea, cum raptos pueri perterrita mater
prospexit de rupe gradus ac paene secuta est.
huc gemini vates sanctam canentis olivae
fronde comam et niveis ornati tempora vittis
evadunt pariter, madidos ubi lucidus agros
ortus et algentes laxavit sole pruinas,
ac prior Oeclides solitum prece numen amicat:
‘Iuppiter omnipotens—nam te pernicibus alis
addere consilium volucresque implere futuri
omniaque et causas caelo deferre latentes
accipimus—, non Cirrha deum promiserit antro
certius, aut frondes lucis quas fama Molossis
Chaonias sonuisse tibi: licet aridus Hammon
invideat Lyciaeque parent contendere sortes
Niliacumque pecus patrioque aequalis honori
Branchus, et undosae quem rusticus accola Pisae
Pana Lycaonia nocturnum exaudit in umbra,
ditior ille animi, cui tu, Dictaee, secundas
impuleris manifestus aves. mirum unde, sed olim
hic honor alitibus, superae seu conditor aulae
sic dedit effusum chaos in nova semina texens,
seu quia mutatae nostraque ab origine versis
corporibus subiere notos, seu purior axis
amotumque nefas et rarum insistere terris
vera docent; tibi, summe sator terraeque deumque,
scire licet, nos Argolicae primordia pugnae
venturumque sinas caelo praenosse laborem.