Latin · ~8 min · Dactylic hexameter
Lines 7.276-7.327
Statius, Thebais 7.276-327
Not analysed yet
tela rudes trunci, galeae vacua ora leonum,
arborei dant scuta sinus, hos regis egenos
Amphion en noster agit —cognoscere pronum,
virgo —,lyra galeam tauroque insignis avito.
macte animo iuvenis, medios parat ire per enses
nudaque pro caris opponere pectora muris,
vos etiam nostris, Heliconia turba, venitis
addere rebus opem; tuque, o Permesse, canoris
et felix, Olmie, vadis armastis alumnos
bellorum resides, patriis concentibus audis
exsultare gregem, quales, cum pallida cedit
bruma, renidentem deducunt Strymona cygni.
ite alacres, numquam vestri morientur honores,
bellaque perpetuo memorabunt carmine Musae.’
Dixerat, et paulum virgo interfata loquenti:
‘illi autem, quanam iunguntur origine fratres?
sic certe paria arma viris, sic exit in auras
cassidis aequus apex; utinam haec concordia nostris!’
cui senior ridens: ‘non prima errore videndi
falleris, Antigone: multi hos —nam decipit aetas —
dixerunt fratres, pater est natusque, sed aevi
confudere modos: puerum Lapithaona nymphe
Dercetis expertem thalami crudumque maritis
ignibus ante diem cupido violavit amore
improba conubii; nec longum, et pulcher Alatreus
editus, ac primae genitorem in flore iuventae
consequitur traxitque notas et miscuit annos,
et nunc sic fratres mentito nomine gaudent,
plus pater; hunc olim iuvat et ventura senectus,
tercentum genitor totidemque in proelia natus
exercent equites: hi deseruisse feruntur
exilem Glisanta Coroniamque, feracem
messe Coroniam, Baccho Glisanta colentes.
sed potius celsos umbrantem hunc aspice late
Hypsea quadriiugos, clipei septemplice tauro
laeva, ter insuto servantur pectora ferro,
pectora: nam tergo numquam metus, hasta vetustum
silvarum decus, emissae cui pervia semper
armaque corporaque et numquam manus inrita voti.
Asopos genuisse datur, dignusque videri
tunc pater, abreptis cum torrentissimus exit
pontibus, aut natae tumidus cum virginis ultor
flumina concussit generum indignata Tonantem.
namque ferunt raptam patriis Aeginan ab undis
amplexu latuisse Iovis: furit amnis et astris
infensus bellare parat —nondum ista licebant
nec superis —; stetit audaces effusus in iras,
conseruitque manum, nec quem imploraret habebat,
donec vix tonitru submotus et igne trisulco
cessit, adhuc ripis animosus gurges anhelis
fulmineum cinerem magnaeque insignia poenae
gaudet et Aetnaeos in caelum efflare vapores.