Latin
23.1 to 23.2
Symmachus, Relationes 23.1-2
Not analysed yet
Vnum levamen iniuriis meis tribuit eventus, ddd. imppp. ,ut Romam publicae utilitatis gratia v. c. et inlustris clementiaeque vestrae semper dicatus comes Hesperius mitteretur; nam si eum testem contumeliarum, quas pertuli, non haberem, quis dubitaret, eam praefecturam, quae Romae est superior ceteris, turbidum aliquid pro potestate fecisse? is, quoniam semper amicus est veritati et famam bonorum temporum colit, si dederit aeternitas vestra copiam, contemptum legum ac saeculi non silebit: ego, ut potero, de multis pauca narrabo repetitis paululum causis, quae mihi, ut arbitror, has insidias excitarunt. cum pro diligentia, quae debet omnibus inesse iudicibus, argenti publici ratio quaereretur, quod censualium editores munerum contulerunt, inter ceteras fraudes repertum est, quosdam functionibus absolutos sumptum debitum rei publicae non dedisse et, ut fallacia ista tegeretur, ex alieno argento tantundem censualibus falsis titulis inputatum, quantum duo conferre debuerant. hoc cum clarissimi viri sponte sine adiectione dispendii reddidissent, senatum prisco more consului, quid in communi causa patrum innueret auctoritas. dictis aliquot sententiis factum meum reverendi ordinis probavit adsensio. interiectis diebus cum Romam v. c. et laudabilis vicarius commeasset, v. c. causidicus fori mei Celsus, socius eius, qui debitum refudit inpendium, tuitionem contra me et annonae praefectum clarissimum virum de sede vicaria postulavit, cum ego aditus in causa publica civilem conventionem matri eius, quae retinere adseritur patrimonium candidati, super nepotis sui munere detulissem responsione servata, praefectus vero annonae v. c. pistorem publicae annonae verbo tantum reposcere diceretur, quem manibus officialium Celsus eruerat. hic iam vestrae perennitatis est aestimare contumeliam praefecturae, cuius causidicus nihil passus auxilium secundis iudiciis impetravit. parm haec visa sunt: quoniam patientiam meam minime perculerunt, adiectum est, quod dissimulare non possem. nam cum ad examinandos actus v. c. Bassi ex praefecto urbi potestas vicaria ad secretarium commune prodiisset, nescio quis, ut aiunt libello dato, de officii mei conludio vel iniquitate conquestus est, quod Memorius litigator iussus a Basso solvendi debiti gratia ad iudicia Africana deduci, cum et a viro inlustri decessore meo Aventio et a me per libellos, ne eo pergeret. postulasset, navi esset abductus. hunc ilico v. c. et laudabilis vicarius, ut subscriptio libelli indicat, adesse praecepit. ubi pariter ambo consedimus et seriem querellarum recitatione cognovi, admonui, ut is, qui adierat vicariam sedem, probaturus intraret. tunc officium eius hominem deesse respondit, quem praecepto iudicis sui in examen accire debuerat. quid hic aestimandum sit, relinquo sapientibus. semel atque iterum praeconis vocibus advocatur nec tamen inclamatus adcurrit. tunc nullo adsistente apparitio urbana coepit urgueri, quod ad Africam trausvectus esset, qui Bassum clarissimum virum criminis posset arguere. suggestum est, paritum esse sententiae, quam cum Bassus post luctamen partium protulisset ,provocatio non removit. ad haec Fulgentius v. c. tribunus et notarius conventos adiutores urbanae sedis adseruit, ne Memorius navigaret. a quo cum requireretur ,an ad eum aliquid super Bassi criminibus Memorius detulisset, ait querellas eius libellorum paginis contineri, credo, simulare non ausus, quod accusator esse voluisset. ad hoc urbani adiutor officii per Felicem sibi a clarissimo viro Fulgentio mandatum esse respondit, ut secundum sententiam Memorius ad Africam duceretur. mox Felicem censuimus adtinendum, quo posset liquere, an huius mandati internuntius extitisset. interea vir laudabilis vicarius, cum adessent alii, quos in Bassi causis possemus audire, ob eius absentiam, quem facile est ex Africanis revocare provinciis, iudicium omne deseruit, nescio an ex usu eorum, qui ut audirentur adfluxerant . promissa relatione discedo.