Latin · ~5 min
Act 2
Terence, Andria 2.6
Not analysed yet
Hic nunc me credit aliquam sibi fallaciam
Portare, et ea me hic restitisse gratia.
Quid Davus narrat?
Aeque quicquam nunc quidem.
Nihilne? hem.
Nihil prorsus.
Atqui expectabam quidem.
Praeter spem evenit: sentio: hoc male habet virum.
Potin es mihi verum dicere?
Nihil facilius.
Num illi molestae quippiam hae sunt nuptiae
Huiusce propter consuetudinem hospitae?
Nihil hercle: aut, si adeo, bidui est aut tridui
Haec sollicitudo: nosti: deinde desinet.
Etenim ipsus secum recta reputavit via.
Laudo.
Dum licitum est ei, dumque aetas tulit,
Amavit: tum id clam: cavit ne umquam infamiae
Ea res sibi esset, ut virum fortem decet:
Nunc uxore opus est: animum ad uxorem appulit.
Subtristis visus est esse aliquantulum mihi.
Nil propter hanc rem: sed est quod succenset tibi.
Quidnam est?
Puerile est.
Quid est?
Nihil.
Quin dic quid est?
Ait nimium parce facere sumptum.
Mene?
Te.
Vix, inquit, drachmis est obsonatum decem:
Num filio videtur uxorem dare?
Quem, inquit, vocabo ad coenam meorum aequalium
Potissimum nunc? et, quod dicendum hic siet,
Tu quoque perparce nimium. Non laudo.
Tace.
Commovi.
Ego istaec recte ut fiant videro.
Quidnam hoc rei est? quid hic vult veterator sibi?
Nam si hic mali est quicquam, hem illic est huic rei caput.