Latin
Act 2, lines 2.3.343-2.3.379b
Terence, Heautontimorumenos 2.3.343-379b
Not analysed yet
Quid ago nunc?
Tune? quod boni est—
Syre, dic modo
Verum.
Age modo, hodie sero ac nequicquam voles.
Datur: fruare dum licet, nam nescias—
Syre, inquam.
Perge porro; tamen istuc ago.
Eius sit potestas posthac an nunquam tibi.
Verum hercle istuc est. Syre, Syre inquam, heus, heus, Syre.
Concaluit: quid vis?
Redi, redi.
Adsum: dic quid est?
Iam hoc quoque negabis tibi placere?
Immo, Syre,
Et me, et meum amorem, et famam permitto tibi.
Tu es iudex: ne quid accusandus sis vide.
Ridiculum est te istuc me admonere, Clitipho;
Quasi istic minor mea res agatur quam tua.
Hic si quid nobis forte adversi evenerit,
Tibi erunt parata verba, huic homini verbera;
Quapropter haec res neutiquam neglectu est mihi.
Sed istunc exora ut suam esse assimulet.
Scilicet
Facturum me esse: in eum iam res rediit locum
Ut sit necessus.
Amo te merito, Clinia.
Verum illa ne quid titubet.
Perdocta est probe.
At hoc demiror, qui tam facile potueris
Persuadere illi quae solet quos spernere!
In tempore ad eam veni, quod rerum omnium est
Primum: nam quendam misere offendi militem
Eius noctem orantem: haec arte tractabat virum,
Ut illius animum cupidum inopia incenderet;
Eademque ut esset apud te hoc quam gratissimum.
Sed heus tu, vide sis ne quid imprudens ruas:
Patrem novisti ad has res quam sit perspicax:
Ego te autem novi quam esse soleas impotens:
Inversa verba, eversas cervices tuas,
Gemitus, screatus, tussis, risus abstine.
Laudabis.
Vide sis.
Tutemet mirabere.
Sed quam cito sunt consecutae mulieres!
Ubi sunt? cur retines?
Iam nunc haec non est tua.
Scio; apud patrem: at nunc interim.
Nihilo magis.
Sine.
Non sinam, inquam.
Quaeso, paulisper.
Veto.
Saltem salutare.
Abeas, si sapis.