Latin
Act 5, lines 5.2.984-5.2.1002
Terence, Heautontimorumenos 5.2.984-1002
Not analysed yet
Et, quantum ego intelligere possum—
Quid?
non aberit longius.
Quid id ergo?
Sic est, non esse horum te arbitror.
Quid istuc, Syre?
Satin sanus es?
Ego dicam quod mihi in mentem: tu diiudica.
Dum istis fuisti solus, dum nulla alia delectatio
Quae propior esset, te indulgebant, tibi dabant: nunc filia
Postquam est inventa vera, inventa est causa qua te expellerent.
Est verisimile.
An tu ob peccatum hoc esse illum iratum putas?
Non arbitror.
Nunc aliud specta: matres omnes filiis
In peccato adiutrices, auxilio in paterna iniuria
Solent esse: id non fit.
Verum dicis: quid nunc faciam, Syre?
Suspicionem istanc ex illis quaere; rem profer palam:
Si non est verum, ad misericordiam ambos adduces cito, aut
Scibis cuius sis.
Recte suades; faciam.
Sat recte hoc mihi
In mentem venit: namque adolescens quam minima in spe situs erit
Tam facillime patris pacem in leges conficiet suas.
Etiam haud scio an uxorem ducat; ac Syro nihil gratiae.
Quid hoc autem? senex exit foras: ego fugio: adhuc quod factum est
Miror, continuo non iussisse abripi me. Ad Menedemum hunc pergam:
Eum mihi precatorem paro: seni nostro fidei nihil habeo.