Latin · ~7 min
Act 5, lines 5.7.894-5.7.932b
Terence, Phormio 5.7.894-932b
Not analysed yet
Dis magnas merito gratias habeo atque ago,
Quando evenere haec nobis, frater, prospere.
Quantum potest nunc conveniendus Phormio est,
Priusquam dilapidet nostras triginta minas
Ut auferamus.
Demiphonem, si domi est,
Visam: ut, quod—
At nos ad te ibamus, Phormio.
De eadem hac fortasse causa.
Ita hercle.
Credidi.
Quid ad me ibatis? Ridiculum. Verebamini
Ne non id facerem quod recepissem semel?
Heus, quanta quanta haec mea paupertas est, tamen
Adhuc curavi unum hoc quidem, ut mihi esset fides.
Estne ea, ita ut dixi, liberalis?
Oppido.
Itaque ad vos venio nuntiatum, Demipho,
Paratum me esse: ubi vultis, uxorem date;
Nam omnes posthabui mihi res, ita uti par fuit,
Postquam tantopere id vos velle animadverteram.
At hic dehortatus est me ne illam tibi darem;
Nam qui erit rumor populi, inquit, si id feceris?
Olim quum honeste potuit tum non est data:
Nunc viduam extrudi turpe est: ferme eadem omnia
Quae tute dudum coram me incusaveras.
Satis superbe illuditis me.
Qui?
Rogas?
Quia ne alteram quidem illam potero ducere:
Nam quo redibo ore ad eam quam contemserim?
Tum autem Antiphonem video ab sese amittere
Invitum eam; inque.
Tum autem video filium
Invitum sane mulierem ab se amittere.
Sed transi sodes ad forum, atque illud mihi
Argentum rursum iube rescribi, Phormio.
Quodne ego discripsi porro illis quibus debui
Quid igitur fiet?
Si vis mihi uxorem dare,
Quam despondisti, ducam: sin est ut velis
Mancre illam apud te, dos hic maneat, Demipho.
Nam non est aequum me propter vos decipi,
Quum ego vestri honoris causa repudium alterae
Remiserim quae dotis tantundem dabat.
I hinc in malam rein cum istac magnificentia,
Fugitive: etiam nunc credis te ignorarier,
Aut tua facta adeo?
Irritor.