Liber Secundus

[6] Nos uero bifariam Romanorum deos recognoscimus communes et proprios, id est quos cum omnibus habent et quos sibi ipsi sunt commenti. [7] Et numquid hi sunt publici et aduenticii dicti? Id eorum arae docent, aduenticiorum ad fanum Carnae, publicorum in Palatio. [8] Quare cum communes dei quam in physico quam in mythico compre hendantur, actum est iam de his sub istis speciebus. [9] De propriis dicere si placet, de Romanis, stupeamus tertium illud genus hostilium deorum necesse est, eo quod nulla gens alia tantum sibi superstitionis inuenerit. [10] Ipsos in duas species dirigimus; alios de hominibus assumptos, alios mente conceptos. [11] Igitur quoniam idem illis color suppetit consecrationis mortuorum, tamquam ob merita uitae, eandem et nos responsionem opponamus necesse est, neminem ex his quoque tanti fuisse.