Latin · ~7 min
Book 1, lines 1.5.1-1.5.42
Tibullus, TIBVLLI ALIORVMQUE CARMINVM LIBRI TRES 1.5.1-42
Not analysed yet
Asper eram et bene discidium me ferre loquebar,
  At mihi nunc longe gloria fortis abest.
Namque agor ut per plana citus sola verbere turben,
  Quem celer adsueta versat ab arte puer.
Ure ferum et torque, libeat ne dicere quicquam
  Magnificum post haec: horrida verba doma.
Parce tamen, per te furtivi foedera lecti,
  Per venerem quaeso conpositumque caput.
Ille ego, cum tristi morbo defessa iaceres,
  Te dicor votis eripuisse meis,
Ipseque te circum lustravi sulphure puro,
  Carmine cum magico praecinuisset anus;
Ipse procuravi, ne possent saeva nocere
  Somnia, ter sancta deveneranda mola;
Ipse ego velatus filo tunicisque solutis
  Vota novem Triviae nocte silente dedi.
Omnia persolvi: fruitur nunc alter amore,
  Et precibus felix utitur ille meis.
At mihi felicem vitam, si salva fuisses,
  Fingebam demens, sed renuente deo.
Rura colam, frugumque aderit mea Delia custos,
  Area dum messes sole calente teret,
Aut mihi servabit plenis in lintribus uvas
  Pressaque veloci candida musta pede;
Consuescet numerare pecus, consuescet amantis
  Garrulus in dominae ludere verna sinu.
Illa deo sciet agricolae pro vitibus uvam,
  Pro segete spicas, pro grege ferre dapem.
Illa regat cunctos, illi sint omnia curae,
  At iuvet in tota me nihil esse domo.
Huc veniet Messalla meus, cui dulcia poma
  Delia selectis detrahat arboribus;
Et tantum venerata virum hunc sedula curet,
  Huic paret atque epulas ipsa ministra gerat.
Haec mihi fingebam, quae nunc Eurusque Notusque
  Iactat odoratos vota per Armenios.
Saepe ego temptavi curas depellere vino,
  At dolor in lacrimas verterat omne merum.
Saepe aliam tenui, sed iam cum gaudia adirem,
  Admonuit dominae deseruitque Venus.
Tunc me discedens devotum femina dixit
  Et pudet et narrat scire nefanda meam.