Latin · ~7 min
Book 1, lines 1.6.1-1.6.38
Tibullus, TIBVLLI ALIORVMQUE CARMINVM LIBRI TRES 1.6.1-38
Not analysed yet
Semper, ut inducar, blandos offers mihi voltus,
  Post tamen es misero tristis et asper, Amor.
Quid tibi saevitiae mecum est? an gloria magna est
  Insidias homini conposuisse deum?
Nam mihi tenduntur casses: iam Delia furtim
  Nescio quem tacita callida nocte fovet.
Illa quidem tam multa negat, sed credere durum est:
  Sic etiam de me pernegat usque viro.
Ipse miser docui, quo posset ludere pacto
  Custodes: heu heu nunc premor arte mea,
Fingere nunc didicit causas, ut sola cubaret,
  Cardine nunc tacito vertere posse fores.
Tum sucos herbasque dedi, quis livor abiret,
  Quem facit inpresso mutua dente venus.
At tu, fallacis coniunx incaute puellae,
  Me quoque servato, peccet ut illa nihil.
Neu iuvenes celebret multo sermone, caveto,
  Neve cubet laxo pectus aperta sinu,
Neu te decipiat nutu, digitoque liquorem
  Ne trahat et mensae ducat in orbe notas.
Exibit quam saepe, time, seu visere dicet
  Sacra Bonae maribus non adeunda Deae.
At mihi si credas, illam sequar unus ad aras;
  Tunc mihi non oculis sit timuisse meis.
Saepe, velut gemmas eius signumque probarem,
  Per causam memini me tetigisse manum;
Saepe mero somnum peperi tibi, at ipse bibebam
  Sobria subposita pocula victor aqua.
Non ego te laesi prudens: ignosce fatenti,
  Iussit Amor: contra quis ferat arma deos?
Ille ego sum, nec me iam dicere vera pudebit,
  Instabat tota cui tua nocte canis.
Quid tenera tibi coniuge opus? tua si bona nescis
  Servare, frustra clavis inest foribus.
Te tenet, absentes alios suspirat amores
  Et simulat subito condoluisse caput.
At mihi servandam credas: non saeva recuso
  Verbera, detrecto non ego vincla pedum.