Latin · ~7 min
Book 1, lines 1.8.1-1.8.42
Tibullus, TIBVLLI ALIORVMQUE CARMINVM LIBRI TRES 1.8.1-42
Not analysed yet
Non ego celari possum, quid nutus amantis
  Quidve ferant miti lenia verba sono.
Nec mihi sunt sortes nec conscia fibra deorum,
  Praecinit eventus nec mihi cantus avis:
Ipsa Venus magico religatum bracchia nodo
  Perdocuit multis non sine verberibus.
Desine dissimulare: deus crudelius urit,
  Quos videt invitos subcubuisse sibi.
Quid tibi nunc molles prodest coluisse capillos
  Saepeque mutatas disposuisse comas,
Quid fuco splendente genas ornare, quid ungues
  Artificis docta subsecuisse manu?
Frustra iam vestes, frustra mutantur amictus,
  Ansaque conpressos conligat arta pedes.
Illa placet, quamvis inculto venerit ore
  Nec nitidum tarda compserit arte caput.
Num te carminibus, num te pallentibus herbis
  Devovit tacito tempore noctis anus?
Cantus vicinis fruges traducit ab agris,
  Cantus et iratae detinet anguis iter,
Cantus et e curru Lunam deducere temptat
  Et faceret, si non aera repulsa sonent.
Quid queror heu misero carmen nocuisse, quid herbas?
  Forma nihil magicis utitur auxiliis:
Sed corpus tetigisse nocet, sed longa dedisse
  Oscula, sed femori conseruisse femur.
Nec tu difficilis puero tamen esse memento:
  Persequitur poenis tristia facta Venus.
Munera ne poscas: det munera canus amator,
  Ut foveat molli frigida membra sinu.
Carior est auro iuvenis, cui levia fulgent
  Ora nec amplexus aspera barba terit.
Huic tu candentes umero subpone lacertos,
  Et regum magnae despiciantur opes.
At Venus invenit puero concumbere furtim,
  Dum timet et teneros conserit usque sinus,
Et dare anhelanti pugnantibus umida linguis
  Oscula et in collo figere dente notas.
Non lapis hanc gemmaeque iuvant, quae frigore sola
  Dormiat et nulli sit cupienda viro.
Heu sero revocatur amor seroque iuventas,
  Cum vetus infecit cana senecta caput.