Latin · ~7 min
Lines 2.182-2.226
Valerius Flaccus, Argonautica 2.182-226
Not analysed yet
non prius ense manus raptoque armabimus igne,
dumque silent ducuntque nova cum coniuge somnos,
magnum aliquid spirabit amor?' tune ignea torquens
lumina praecipites excussit ab ubere natos.
ilicet arrectae mentes, evictaque matrum
corda sacer Veneris gemitus rapit: aequora cunctae
prospiciunt simulantque choros delubraque festa
fronde tegunt laetaeque viris venientibus adsunt.
iamque domos mensasque petunt; discumbitur altis
porticibus; sua cuique furens festinaque coniunx
adiacet, inferni qualis sub nocte barathri
adcubat attonitum Phlegyan et Thesea iuxta
Tisiphone saevasque dapes et pocula libat,
tormenti genus, et nigris amplectitur hydris.
Ipsa Venus quassans undantem turbine pinum
adglomerat tenebras pugnaeque adcincta trementem
desilit in Lemnon; nimbis et luce fragosa
prosequitur polus et tonitru pater auget honoro.
inde novam pavidas vocem furibunda per auras
congeminat, qua primus Athos et pontus et ingens
Thraca pals pariterque toris exhorruit omnis
mater et adstricto riguerunt ubere nati.
adeelerat Pavor et Geticis Discordia demens
e stabulis atraeque genis pallentibus Irae
et Dolus et Rabies et Leti maior imago
visa truces exerta manus, ut prima vocatu
intonuit signumque dedit Mavortia coniunx.
Hic aliud Venus et multo magis ipsa tremendum
orsa nefas gemitus fingit vocesque cadentum
inrupitque domos et singultantia gestans
ora manu taboque sinus perfusa recenti
arrectasque comas 'meritos en prima revertor
ulta toros, premit ecce dies'. tum verbere victas
in thalamos agit et cunctantibus invenit enses.
unde ego tot scelerum facies, tot fata iacentum
exsequar? heu, vatem monstris quibus intulit ordo,
quae se aperit series. o qui me vera canentem
sistat et hac nostras exsolvat imagine noctes.
invadunt aditus et quondam cara suorum
corpora, pars ut erant dapibus vinoque soporos,
pars conferre manus etiam magnisque paratae
cum facibus quosdam insomnes et cuncta tuentes:
sed temptare fugam prohibetque capessere contra
arma metus: adeo ingentes inimica videri
diva dabat, notaque sonat vox coniuge maior;