Latin
Lines 1.61-1.100
Venantius Fortunatus, Venantius Fortunatus (a.d. 530-609) 1.61-100
Not analysed yet
Nos maris Oceani tumidum circumfluit aequor,
te quoque Parisius, care sodalis, habet;
Sequana te retinet, nos unda Britannica cingit:
divisis terris aligat unus amor.
Non furor hic pelagi vultum mihi subtrahit illum
nec boreas aufert nomen, amice, tuum.
Pectore sub nostro tam saepe recurris amator,
tempore sub hiemis quam solet unda maris.
Ut quatitur pelagus quotiens proflaverit eurus,
stat neque sic animus te sine, care, meus.
Ad Gogonem cum me rogaret ad cenam
Nector vina cibus vestis doctrina facultas --
muneribus largis tu mihi, Gogo, sat es;
tu refluus Cicero, tu noster Apicius extas,
hinc satias verbis, pascis et inde cibis.
Sed modo da veniam; bubla turgente quiesco,
nam fit lis uteri, si caro mixta fremat.
Hic ubi bos recubat, fugiet puto pullus et anser
cornibus et pinnis non furor aequus erit.
Et modo iam somno languentia lumina claudo;
nam dormire meum carmina lenta probant.
Ad domnam Radigundem
Tempora si solito mihi candida lilia ferrent
aut speciosa foret suave rubore rosa,
haec ego rure legens aut caespite pauperis horti
misissem magnis munera parva libens.
Sed quia prima mihi desunt, vel solvo secunda:
profert qui vicias ferret amore rosas.
Inter odoriferas tamen has quas misimus herbas
purpureae violae nobile germen habent.
Respirant pariter regali murice tinctae
et saturat foliis hinc odor, inde decor.
Haequod utrumque gerunt pariter habeatis utraque,
et sit mercis odor flore perenne decus.
Item ad eandem pro floribus transmissis
O regina potens, aurum cui et purpura vile est,
floribus ex parvis te veneratur amans.
Et si non res est, color est tamen ipse per herbas:
purpura per violas, aurea forma crocus.
Dives amore dei vitasti praemia mundi:
illas contemnens has retinebis opes.
Suscipe missa tibi variorum munera florum,
ad quos te potuis vita beata vocat.