ΕΙϹ ΤΗΝ Ε.

289. ταλαύρινον: Ἀρίϲταρχοϲ ψιλοῖ τὸ ρ· οὐ γάρ φηϲι ϲύνθετον δεῖ νοεῖν τὸν ϲχηματιϲμόν, ἀλλὰ κατὰ ἁπλῆν ἔννοιαν, τὸν εὔτολμον καὶ ἰϲχυρόν. ὁμοίωϲ δὲ καὶ Ἀριϲτοφάνηϲ. Τρύφων δὲ ϲύνθετον αὐτὸ ἐκδέχεται, παρὰ τὸ ταλαόν καὶ τὴν ῥινόν, ὁμοίωϲ τῷ ταναόποδα ταναύποδα. εἴτε δὲ λεκτὸν ἔχει τὸ ἐπὶ τέλουϲ, εἴτε παρέλκει, ὀφείλει φυλάττεϲθαι τὸ πνεῦμα· οὕτωϲ γὰρ διελάβομεν καὶ περὶ τοῦ μελιηδέοϲ οἴνου, ᾧ καὶ αὐτὸϲ ϲυγκατατίθεται. ἡ μέντοι παράδοϲιϲ ἐπείϲθη Ἀριϲτόρχῳ. AVL.