19 to 427

19. τῷ ἐπ’ ἄλγεα πολλὰ μογήϲῃ: οὐκ ἀναϲτρεπτέον τὴν ἐπί πρόθεϲιν. Η. 28. εὔαδε: ἔϲτιν ἧδον ἧδεϲ ἧδε κατὰ διάλυϲιν ἕαδε καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ υ εὔαδε. Ms. Βarn. διὸ ψιλοῦται Eustath. ad h. l. ἡ δὲ ϲυνήθηϲ ἀνάγνωϲιϲ δαϲύνει τὸ α, ψιλοῖ δὲ τὴν ευ δίφθογγον (Ιl. Pr. Ξ 340) ἀπὸ τοῦ εὖ μορίου καὶ τοῦ ἁδῶ τὸ ἀρέϲκω. Β Q. 45. πάρα δ’ ἀνὴρ ὃϲ καταθήϲει: τὸ παρά ἀντὶ τοῦ πάρεϲτι. διὸ καὶ τὴν πρώτην ὀξυτονητέον. Il. Pr. ψ 479. 47. χεῦεν ὕπο: ἀναϲτρεπτέον τὴν ὑπό. H. 72. ὅ τε τιϲ πρότεροϲ χαλεπήνῃ: δύο μέρη λόγου τὸ ὅ τε ϲημαίνει δὲ ὅϲ τε, ἵν’ ᾖ, τὸν ἄνδρα ὃϲ ἄν πρῶτοϲ ῇ χαλεπώτεροϲ. H. 79. ἕϲϲωμι τηρητέον τοῦ ἕϲϲω τὸν τόνον. πλεονάζει γὰρ τὸ μι ὡϲ κτείνωμι, ἀγάγωμι, τύχωμι. H. 91. ἐπεί θήν μοι καὶ ἀμείψαϲθαι θέμιϲ ἐϲτίν: τὴν τελευταίαν τοῦ ἐπεί ὀξυτονητέον, διὰ τὴν μοι ἐγκλιτικὴν οὖϲαν. H. 93. οἶά φατε: ὀξυτόνωϲ τὸ φατέ. Η. ?95. ἠὲ ἑκὼν ὑποδάμναϲαι ἦ ϲέ γε λαοί: ὁ δεύτεροϲ ἦ περιϲπᾶται. Η. 128. τάχα δή με διαρραίϲουϲι καὶ αὐτόν: ἐχρῆν ὀρθοτονεῖϲθαι τὴν με. H. 171. ἁπὸ ϲφῶϊν: ὀρθοτονητέον τὴν ϲφῶϊν. Η. 175. μελαγχροιήϲ: ὀξυτόνωϲ. τοῦτο δὲ κατὰ ϲυγκοπὴν Ἀττικοὶ μελαγχρήϲ φαϲιν ὡϲ Εὔπολιϲ. HQ. καὶ τὸ οὐδέτερον Μένανδροϲ εἴρηκε «μελαγχρὶϲ μειράκιον ». H. 234. φόνου πέρι βουλεύϲωμεν: ἀναϲτρεπτέον τὴν περί. H. 255. πολύπικρα: ϲόνθετον τὸ πολύπικρα καὶ ἔϲτιν ἀντὶ τοῦ πολυπίκρωϲ. H. 305. καί κέ τεο δμώων: τὸ τεο ἀόριϲτον. διὸ καὶ ἐπὶ τοῦ κέ ὁ τόνοϲ. ὁ δὲ Ἀϲκαλωνίτηϲ ἐτεοδμώων τῶν ἀγαθῶν θεραπόντων. τινὲϲ δὲ οὕτωϲ ἐτεοδμώων τῶν ὄντων ἡμετέρων δμώων. HQ. 316. ἀλλ’ ἤτοι ϲε γυναῖκαϲ ἐγὼ δεδάαϲθαι ἄνωγα: τὸ δεύτερον α (sc. τοῦ δεδάαϲθαι) ϲυϲτέλλεται καὶ τρίτη ἀπὸ τέλουϲ ἡ ὀξεῖα. Π. Pr. Ζ 268. 347. φάμεν: παροξυτόνωϲ, ἵν’ ᾖ παρατατικόϲ. B. 418. καὶ δέ ϲέ φαϲιν: ἄμεινόν ἐϲτιν ὀρθοτονεῖν τὴν ϲέ. H. 421. μάργε: βαρυτονητέον τὸ μάργε, ἔδει δὲ ὀξύνεϲθαι. H. 427. οἱ δ’ ἥμιν ἄρθμιοι ἦϲαν: πολλοὶ ὀρθοτονοῦϲι τὴν μιν, κακῶϲ. Η.