Δ.

12. ὅς οἱ τηλύγετος γένετο κρατερὸς Μεγαπένθης ἐκ δούλης. †)τινὲς τὸ δούλης κύριόν φασι διὰ τὸ μηδέποτε οὕτω λέγειν τὸν ποιητὴν τὴν θεράπαιναν. διὸ καὶ τὸ εἰσόκεν ἢ ἄλοχον ποιήσεται ἢ ὅγε δούλην (Γ 409) ἀθετοῦσιν. HMQR. cf. Eust. 1479, 62. Observatio est recta, apud Homerum vocabulum δοῦλον nusquam, δούλην uno modo loco Γ 409 reperiri pro δμὼς, δμωή. At v. 396-418 expunxit Aristarchus. Aristonicus quidem alias caussas enumerat, sed facile in tam multis excidere poterat illa, quod in novo vocabulo δούλη haesitabat, et verisimile est, ut Friedlaenderus monet, hoc suspicionem auxisse. (Nunc iam non Q solum, sed etiam HMRTV testantur). Qua ex re coniicere licebit, Aristarchum nostro loco δούλην nomen proprium existimavisse.