15 to 152

15. καὶ ἐξερέεινεν ἕκαστα, Ἴλιον Ἀργείων τε νέας καὶ νόστον Ἀχαιῶν. †)περὶ τῆς Ἰλίου, περὶ τῶν νεῶν τῶν Ἀργείων, περὶ τοῦ νόστου τῶν Ἀχαιῶν BH. Accusativum pro περὶcum genetivo positum esse statuit Ar. etiam ad Ρ 54. δ 836. F. Ar. 25. 20. κατέδησε κέλευθα. †)Ἰωνικῶς τὰς κελεύθους κέλευθα εἶπε H. 41. πολλὰ μὲν ἐκ Τροίης ἄγεται κειμήλια καλά ληίδος. *)ὅτι διῃρημένως ἀναγνωστέον. βούλεται γαρ λέγειν Τρωϊκῆς (cod. ἐρωτικῆς, Buttm. et Dind. στρατιωτικῆς) λείας, ὡς ὅτε οὕνεκά με στερέσαι τῆς ληΐδος ἤθελε πάσης Τρωϊάδος (ν 262) Q. cf. Α 129. ε 39, λ 510. Praeterea fuit diple periestigmene, quod Zenodotus in v. 41 ἐκτελέοντες dedit pro ἐκτελέσαντες. cf. in H. 55 cf. not. 1. 70. ὡς ἐφάμην μαλακοῖσι καθαπτόμενος ἐπέεσιν. Diple periestigmene contra Zenodotum fuit, qui non intelligens verbum καθάπτεσθαι mediae esse significationis, pro καθαπτόμενος dedit ἀμειβόμενος, quod praefert schol. in H. Ζηνόδοτος μαλακοῖσιν ἀμειβόμενος γράφει. καὶ ἔστι χαριεστάτη ἡ γραφή· οὐ καθάπτεται γὰρ αὐτὸν, ἀλλ’ ἱκετεύει. cf. ad β 39. γ 345 not. 6. 91. ἔνθ’ οἵ γ’ εἴσω πάντες ἔχον νέας. *)[ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ εἰσεῖχον, ὡς μὴ συγχεῖσθαι τὸ ἔνδον· τὸ δὲ ἔχον ἀντὶ τοῦ ἤλαυνον H. cf. L. Ar. 134. η 13. 110. ὅς τις τῶν δ’ εἴη βασιλεύς, καὶ τοῖσιν ἀνάσσοι. τὸ οἷσιν Ἀρίσταρχος διὰ τοῦ τ, καὶ τοῖσιν ἀνάσσοι, ἀντὶ τοῦ τίνων H. Coaluerunt Didymi et Aristonici verba. cf. F. Ar. 23. 113. κατὰ δ’ ἔστυγον αὐτὴν. †)ἐφοβήθησαν, ἐξεπλάγησαν. Notatum est verbum στυγεῖν propter duplicem significationem timere et abhorrere cf. Ο 183. L. Ar. 147. 124. ἰχθῦς δ’ ὣς πείροντες ἀτερπέα δαῖτα φέροντο. †)δῆλον ἐκ τούτου ὅτι ᾔδεσαν ἰχθύων τροφήν T. cf. ad β 368. Π 747. 150. διὰ δρυμὰ πυκνὰ καὶ ὕλην. *)[ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἐνήλλακται] διὰ δρυμῶν πυκνῶν καὶ τῆς ὕλης Q. F. Ar. 21. 152. ἐπεὶ ἴδον αἴθοπα καπνόν. †)Ἀρίσταρχος τὸν ἐκ τοῦ αἴθεσθαι, ὅ ἐστι καίεσθαι, ἀναδιδόμενον HQ. L. Ar. 151. Eust. αἴθοψ δὲ καπνὸς ὁ ἐκ τοῦ αἴθεσθαί τινα ὕλην ἀναδιδόμενος.